we staan on hold. Ik heb het onderwerp aangesneden: wat voor relatie hebben we, waar gaan we naar toe en allerbelangrijkst: wat wil je eigenlijk van mij en de relatie?
Ik voel al enkele weken dat ik wil stoppen, dat het niet duurzaam houdbaar is. Dat het geen relatie is eigenlijk. En zus vroeg me gisteren waarom ik dan blijf.
Nu ik eigenlijk wel zie dat er geen andere optie meer is dan te stoppen, voel ik waarom ik niet wilde stoppen hiervoor:
ik heb zo'n diepe intense wens om echte liefde te delen met een man, om geliefd te zijn door hem en hem vanuit mijn tenen lief te hebben, dat ik bereid ben heel veel door de vingers te zien als ik maar een sprankje hoop daarop zal hebben. En alles wat er ook maar een beetje maar ruikt is zo'n sprankje.
Mijn lichaam laat het me al weken voelen: dit is niet doenbaar voor mij. Maar ik wil niet alleen, want daarmee vervliegt alle hoop.
....
En dan zegt dochterlief als tegenhanger: het er maar mee doen is ook niet fijn. Ondermijnend zelfs. Wat geef ik mezelf voor boodschap daarmee?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten