Vandaag eindevaluatie bpv 2 gehad. In Oost. Ik was geraakt. Dankbaar. Zo erg dat ik onderweg neigingen voelde om monique vooral te omhelzen, uit pure dankbaarheid. Ze was me aan het ophemelen, dacht aan dingen die ik niet ter plekke kon bedenken. Ik moet er om huilen. Realiseer me dat ik vooral faalangstig ben als ik beoordeeld wordt om praktijk. Theorie dat lukt wel, maar op hoe ik dingen doe....daar zit faalangst op nog.
Daar zit nog het oude: zal ik wel voldoen aan de verwachtingen of zal ik veroordeeld worden?
Ondertussen krijg ik steeds meer gelegenheid om me te profileren, en komt er als vanzelf meer ruimte om juist die kwaliteiten te laten zien, waar ik vorig blog over schreef. Die had ik niet zien aankomen. Hoe groot ook het verschil tussen West en Oost.
woensdag 26 juni 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
Anderhalve maand sinds vorig blog. Inmiddels al een aantal keren in het hospice gewerkt. Ook de boeken over traumaverwerking gevonden. Ze ge...
-
"Je verandert dingen nooit door tegen een bestaande realiteit te vechten. Beter bouw je iets nieuws dat het bestaande systeem overbodig...
-
Instrumental Conditioning Avoidance Conditioning Avoidance occurs when an aversive event (typically a brief footshock in laboratory rese...
