aan Lotte over wanbetaling

Hoi Lotte,

Heb jij er enig idee van hoe het komt dat de facturen de laatste tijd te laat betaald worden? Dit is nu de derde keer in enkele maanden tijd. Het eerste jaar dat ik voor Onis werkte werd er vaak al binnen een week betaald, daarna werd dat zoetjes aan wat later en de laatste maanden moet ik er om vragen als de betalingstermijn al is verlopen. De afspraak, die we samen maakten, is om binnen 14 dagen de factuur te voldoen, daar is Onis zelf mee gekomen. 

Het roept bij mij serieuze vragen op dat de afspraak vanuit Onis niet nagekomen wordt, ik ervaar dat als een gebrek aan respect voor de overeenkomst die we gezamenlijk hebben ondertekend. Niet verdiend ook, zo'n behandeling, ik hou me altijd aan mijn deel van de afspraak.

Voorgaande keren heb ik hierover met Suzan contact gehad, de laatste keer kwam zij met de opmerking "het is ook erg druk zo aan het begin van het jaar", waar ik verder niks mee kan en in feite ook niks mee te maken heb. Als ik het ergens druk mee heb, zal ik niettemin toch aan mijn deel van de afspraak moeten voldoen, lijkt me. Ik vind het belangrijk dat ik datzelfde terug kan verwachten van de zakelijke partners waar ik mee in zee ben gegaan.

Daarom even deze mail naar jou nu dan, want de eerdere communicatie met Suzan heeft niet tot structurele verbetering geleid.

Hopelijk zo meer succes.

voor Youri

Heej, ik zat in de auto nog wat na te denken over jouw verhaal mbt het werk, en ik bedacht dat ik je wilde wijzen op het feit dat je baas, en jijzelf natuurlijk ook, er bij gebaat is dat jij floreert. Jij bent al in dienst om duidelijke redenen, en het feit dat jij mogelijk meer last hebt van deze collega dan anderen, doet er verder niet zo toe, zou ik vinden. Wellicht is het de keerzijde van een eigenschap die in andere situaties juist heel positief uitpakt. Zoals we die allemaal hebben. Belangrijk om rekening te houden met je eigen gebruiksaanwijzing, lijkt me, om het werk te kunnen blijven leveren zoals je doet als je goed vooruit kunt. Ik voelde dit een beetje opkomen, omdat het er op leek dat je die eigenschap lastig vindt, oid. En dat is onterecht, naar mijn idee. Maar misschien wel iets om serieus met de baas te bespreken, als je geen of te weinig invloed kunt uitoefenen op de interactie met de collega in kwestie. 

permissie

Ik heb het gedurende mijn wandel in bewust(er) worden en leven wel eens meegemaakt dat er dingen zodanig verschuiven in mijn overtuigingen systeem, dat het leven er ineens anders uitziet. Een gebeurtenis met een duidelijk ervoor en erna. Met traumatische events gebeurt dit, maar het tegenovergestelde dus ook.

Na mijn vorig blog over grootmoeder kwam ik er in een opstelling achter dat er blokkades actief waren in mijn systeem die in ieder geval ook bij haar al aanwezig waren. Blokkades waar ik heel mijn volwassen leven al mee doende was en die ik maar niet veranderd kreeg. Wat ik ook deed, vanuit welke benadering ik het ook aanvloog, hoe ik ook bezig bleef met het elimineren van beperkende overtuigingen....het veranderde onder de streep niks aan het feit dat ik een blokkade voelde op het tot uitdrukking brengen van mijn intellectuele vermogens. Om gek van te worden. Het voelde als geen permissie hebben.

Toen ik tijdens het opstellen het deel van mij liet spreken wat belast is met die blokkade kwam er een verdriet vrij van heb ik jou daar. Ineens raasde zo'n beetje heel mijn geschiedenis op dit vlak voorbij en zag ik hoe ik geploeterd had om werk vanuit mijn eigen visie neer te zetten, wat uiteindelijk nooit van de grond kwam. In plaats daarvan bleef ik steeds terugvallen in praktisch werken, zonder te begrijpen wat er precies aan de hand was waardoor het niet lukte wat ik zo graag wilde. Terwijl ik op sommig ander vlak enorm succesvol kan zijn. Alle oneliners over "je moet je dromen waarmaken, je highest excitement volgen" en meer van dat soort ideeën hadden er tot dan nooit iets aan kunnen veranderen. Het kan een enorme valkuil zijn om absolute waarde te hechten aan opmerkingen als bovenstaande, omdat het je kan doen vervallen in een gevoel van iets niet goed doen als het niet lukt. Voor mij zout in de oude wonde van falen en mislukt zijn.

Ik nam het besluit om één en ander op papier te schrijven, de geschiedenis met grootmoeder meenemend en in een kort maar krachtig ritueel-moment het papier te verbranden. Niet in een officieel vuur ofzo en dat ik er een heel ding van maakte, nee, gewoon boven de gootsteen, passend bij hoe het was voor haar en mij. De fik d'r in, gvd. Het snippertje wat overbleef heb ik op een steen geplakt en bij andere kleine herinneringsdingetjes gelegd. Zo, dat zit op een steen en niet meer in mijn systeem.

Wat er aan respons opkwam had ik niet zien aankomen. Een paar dagen lang raasden er allerlei emoties en herinneringen voorbij en voelde ik hoe ik klein had moeten blijven, om redenen die mij verder niet bekend waren, maar des te voelbaarder. Er kwam een power bovendrijven, die de oude gvd deed verbleken. In het verleden heb ik wel eens van die gvd-momenten gehad als ik weer eens dreigde te imploderen op mezelf, als ik mezelf te lang en te veel klein had gemaakt onder druk avn de omstandigheden en het niet langer houdbaar meer was. Dan kwam ik op zo'n punt uit van: en nou móet er echt iets veranderen, gvd, al moet de onderste steen boven komen. En dan gebeurde dat ook.

Ik heb me wel eens verdiept in dit fenomeen en het op commando tevoorschijn willen toveren, maar dat lukte dan ook weer niet. Inmiddels begrijp ik hoe dat komt.

Ergens gedurende die dagen razernij voelde ik hoe ik verder wilde studeren, of beter gezegd: eindelijk echt gaan studeren aan de universiteit. Theorie in plaats van praktijkgericht hbo. Niks mis met dit laatste, maar mijn hoofd vraagt om andere manieren om mijn vermogen tot uitdrukking te brengen. Mensen die me al langer kennen, weten van mijn wens om alsnog "dat diploma" te halen, al wist ik niet precies welk diploma dat dan moest zijn. En nu dus heb ik de daad meteen bij het woord gevoegd en me ingeschreven voor de universitaire studie filosofie. Waar het toe gaat leiden en hoe de boel zich verder ontvouwt ga ik zien vanaf hier, want ook deze actie roept al meteen van alles in me op, wat gezien wil worden. Al met al een bijzondere ontwikkeling.

vol vermogen

Mijn grootmoeder van vaders kant is overleden in haar 48e jaar. Ze had maagkanker. "Een moeder, weggerukt uit haar gezin, waar zij nog onmisbaar was." Zo staat er op haar bidprentje. "Vol zorg, liefde en opoffering voor haar man en kinderen." Ze wordt vervolgens benoemd als "ene van die edele, karaktervolle, godsdienstige vrouwen die een sieraad en een voorbeeld zijn van een christelijk en huiselijk familieleven, een martelare van haar plicht, gelaten en overgegeven aan haar sterfuur."

Het doet me deugd dat zelfs in die tijd al erkend werd dat er sprake was van opoffering. Van mijn eigen moeder hoorde ik dat grootmoeder in die tijd wel eens tijdens het soepkoken, in de la van het aanrecht een boek had liggen en dat tijdens het koken stiekem las. Als er dan iemand binnenkwam duwde ze met haar buik de la dicht en niemand die het wist. Behalve dan diegene die het wel had gezien en het mijn moeder verteld heeft. In ieder geval.

Ik heb grootmoeder niet gekend, maar toen ik dit hoorde van mijn moeder trok mijn hart samen. Binnen ons gezin, wat een bijzonder samenstelling heeft en een ingewikkelde en soms pijnlijke voorgeschiedenis kent, ben ik de enige die zich openlijk herkent in hoogbegaafdheid. Van hoogbegaafdheid wordt gezegd dat het erfelijk is. Als ik dan terug kijk in mijn voorouderlijke lijnen, dan zou ik zeggen dat het hoge iq bij grootmoeder van vaders kant vandaan komt. Op haar overlijdingsakte staat dat zij zonder beroep was. En dus gezien werd al als martelare van haar plicht.

Toen ik van moeder hoorde over het lezende soepkoken, voelde ik de afschuw over dat er zoveel vermogen aanwezig was bij haar, wat onbenut is gebleven. Wat zelfs geheim moest blijven. Laat me er geen vergissing over bestaan: ik ben zelf moeder en ik heb me voor 100% ingezet voor die taak. Van het grootste belang vond ik het om de belofte trouw te blijven die ik mijn dochter deed daags na haar geboorte. Tegelijkertijd heb ik geploeterd om wat ik nog meer aan vermogen in me draag in de wereld tot uitdrukking te brengen. Veel daarvan en vooral dat wat me het dierbaarst is tevergeefs tot nu.

Toen ik me ruim 20 jaar geleden verdiepte in systemisch werken, werd me duidelijk hoe patronen in de voorouderlijnen door kunnen werken. Niet alleen doordat ouders vanuit hun aangeleerde patronen hun kinderen grootbrengen, maar ook heel direct via overgeërfde lasten. Binnen familiesystemisch werk is dit een bekend fenomeen. Pas de laatste jaren komen daar wetenschappelijke bewijzen voor via epigenetica, dat er genen in ons dna aan en uitgezet worden en op die manier zaken overgeërfd. 

Wat had ik graag even met grootmoeder gesproken. Over hoe zij het zelf ervaren heeft, dat ze als martelare werd gezien. Dat ze blijkbaar niet de vrijheid had of voelde om boeken te lezen voor het oog van de wereld. Laat staan daar over te filosoferen of spreken met anderen. Dat denk ik tenminste. Zeker weet ik het niet. Wat had ik graag haar kijk op zaken gehoord, en mijn zienswijze daar aan gespiegeld.

Ik voel dat het tijd is geworden om deze last "martelaarschap zijn van je plicht" in te ruilen voor het opbouwen van vermogen vanuit het tot nu onbenutte vermogen in deze voorouderlijke lijn. Als om de weg vrij te maken voor mezelf en degenen na mij. Martelaarschap is niet nobel of edel zoals het bidprentje zegt, leven naar vol vermogen daarentegen wel.