Bericht aan Senna

 Hallo Senna,

Ik heb dit bericht eerder vandaag per abuis al verstuurd terwijl ik er nog aan wilde schaven. Excuus daarvoor. Daarom hier opnieuw de tekst, bijgewerkt en aangevuld. Daarmee mag het vorige bericht genegeerd worden.

Graag wil ik het volgende aan jou voorleggen. Net als collega zzp-ers heb ik dit jaar mijn uurtarief aan moeten passen aan de markt, mijn ervaringsjaren en het duurder wordende leven. Ik zit inmiddels op een tarief van 47 euro als verzorgende ig en als beweegdocent kom ik zelfs nog hoger uit, vanwege het gegeven dat dit steeds om slechts een enkel uur gaat, waar ik dan in verhouding meer tijd mee kwijt ben.

Ik merk dat het lagere uurtarief wat Onis hanteert bij mij steeds meer begint te schuren. Ook omdat de belastingdienst de indicatie van 38 euro heeft aangewezen als minimum in het kader van schijnzelfstandigheid en we daar maar een klein beetje boven zitten. Voor mij is dit lage tarief niet meer in lijn met wat ik aan achtergrond, scholing en ervaring meebreng en als fulltime ondernemer niet passend met wat ik in totaal voor die 7 lessen aan tijd en energie kwijt ben. Daarnaast is het ook niet helemaal marktconform. Het gemiddelde uurtarief van een beweegdocent met mijn achtergrond in de zorg- en welzijnssector ligt tussen 50 en 60 euro.

Mijn vraag is nu of dit door Onis toegepaste uurtarief onderhandelbaar is. Daar zou ik dan graag over horen of over in gesprek komen.

Ik weet natuurlijk hoe de financiering van de beweeglessen tot stand komt en ben me er van bewust dat verhoging van onze uurtarieven doorberekend zullen moeten worden naar de betalende klant, maar ook dat is mijns inziens passend met de huidige duurder wordende tijden en in lijn met de prijzen in de markt. Ik hoor graag jouw kijk hierop.

groeten, Carry

Bericht aan Heiderieke

Hoi Heiderieke,

Dankjewel voor jouw kijk op zaken en de complimenten. De onverwacht formele toon/aanhef van je bericht raakt me, merk ik. De vragenlijsten heb ik inmiddels ingevuld.

Zelf kijk ik terug op een proces met veel inzichten en beweging, waar ik heel blij mee ben. Ik heb echter een andere kijk op deze laatste stap. Het is inderdaad wel een belangrijke maar geen nieuwe, eerder al heb ik dezelfde stap gezet naar docenten op school, vooral de leercoach, na een vergelijkbaar voortraject. En eigenlijk al vele malen hiervoor naar anderen. Wel heb ik deze laatste stap nu gemaakt met meer helderheid en inzicht in wat er eigenlijk precies gebeurt en dat neem ik mee.

Dank voor de goede zorgen, het meedenken en je bereidheid mee te willen groeien en bewegen. Ik vind het zelf ook erg jammer en zelfs verdrietig dat het niet lukt om me veilig genoeg te voelen binnen onze interactie, om juist die meest bange stukken samen te onderzoeken.

Fijn om te weten dat ik altijd welkom ben. Groetjes, Carry

start moedervraagstuk

 Nog maar eens schrijven.

Afgelopen week de stekker uit de therapie getrokken. Het helpt me niet meer. Ik ben aangekomen bij de wens dat het niet meer voorwaardelijk is, de steun. En dat is het in therapeutische setting altijd, vanwege het geld wat er tussen zit.

Niet alleen dat maar Heiderieke begrijpt het eigenlijk allemaal niet echt. Ze probeert verstandelijk te begrijpen, maar dat is dus een deel van haar en niet zelf.

Nu ben ik bezig met de moederwond en het helen van dat moedervraagstuk. Ik voel dat ik in 2026 een belangrijke verschuiving ga doormaken en ook met een nieuw deel van mijn werk ga starten. Heb het gevoel dat sommige vrouwen uit de beweeggroepen daar een onderdeel van gaan zijn. Of me in gaan helpen ofzo...

Voor nu helpt de ifs-community me met het aannemen van nieuwe gezichtspunten.

Interessant is de conclusie dat Heiderieke niet mee kan in waar ik nu behoefte aan heb, waarmee de grens van haar vermogen duidelijk wordt. Wat zegt dat over mij?

IFS en het deel wat al heel vroeg voor zichzelf moest zorgen, maar dat niet kon

Lang geleden dat ik hier was. Helemaal vergeten dat ik dit blog heb en nu nog eens terug zitten lezen.

Het helpt me om terug te lezen hoe ik met van alles heb geworsteld, vooral ook de moeder in mij vindt het fijn om te lezen wat ze eerder schreef over het moederschap en de gang van zaken met Finske. Ik heb haar nou al bijna 2 en een half jaar niet gezien of gesproken. Morgen wordt ze 29. 

Bij toeval heb ik ontdekt dat ze verhuisd is naar Zaandam vorig jaar. Er zijn momenten waarin dit voelt als een nachtmerrie, waar ik uit wakker moet worden. Als onwerkelijk en met een beleving dat dit niet echt gebeurt. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? 

Andere momenten voel ik alleen maar schuld en schaamte. De rest van de tijd probeer ik gewoon iets van mijn eigen leven te maken zonder haar.

Ik heb in ieder geval wel afgelopen jaren iets opgebouwd met mensen, vooral de beweeggroepen. Daar ben ik steeds meer aan gehecht geraakt. Door het werk met de psycholoog en alles wat ik zelf doe, zoals het werken met delen (IFS) heb ik meer zicht op de omvang van de opgelopen schade gedurende mijn leven. Niet eens alleen vroeger maar daarna heeft de boel zich structureel herhaald. 

Er zijn momenten waarop ik het gevoel heb dat de schade onherstelbaar is, maar dan besef ik dat dit een deel van mij is, wat wanhopig wordt doordat het zo moeilijk ik. Zoals vandaag. Het was wel een belangrijke doorbraak vanmorgen. Down door het bericht van Kraneven dat de huur met meer dan honderd euro omhoog gaat, en hoe moet ik dat gaan betalen, nu ik het werk nog altijd niet in beeld heb?

Na een uur down rondhangen en op automatische piloot de dingen doen en spullen pakken voor de dag, besefte ik, toen ik voor de spiegel in de badkamer stond, dat "slechts" een deel van mij down was. Dat helpt met ontmengen. Wat me snel duidelijk werd was dat dit deel al heel jong voor de taak stond om voor zichzelf te zorgen en dat niet kon in die grote overweldigende wereld. Dat kon ook niet, daar is ze gewoon te jong voor.

Zij was al "online" en tijdens de puberteit kwam er een ander deel online wat steeds beslister wist wat wel en wat niet acceptabel was voor haar. En toen was er dat incident waarbij ze voorzichtig op probeerde te komen voor zichzelf en kwam daar in één klap levensgevaar bij. Dus, niet alleen moest ze voor zichzelf zorgen omdat ouders dat niet deden, ze was nu ook nog letterlijk in gevaar in diezelfde omgeving. Aldaar verdwenen alle mogelijkheden om het te kunnen redden en echt voor zichzelf te zorgen. Daar ontstond "fawning", wat een levensreddende coping werd die tot op heden automatisch opkomt. Wel steeds minder gelukkig.

Ik voel steeds vaker de nee opkomen. Anders dan in mijn slechtste momenten waarin ik ja zeg op een verzoek van de ander en niet eens kan voelen wat ik zelf wil. Wat een ellende.

Ergens onder al die coping is er dat deel wat eigen behoeften en verlangens heeft maar dus aan haar lot is overgelaten en het zelf moet zien te rooien. Soms voel ik dat ook als het gaat om geld verdienen. Als ik in dat deel terecht kom voel ik alleen wanhoop omdat ik niet weet hoe ik voor voldoende inkomen kan zorgen op een manier die goed voelt. Wel vanuit de fawning natuurlijk, dat doe ik al 13 jaar als zorgverlener. Maar de beweegdocent heeft een heel andere vibe en fawnt niet. Het kan dus wel.

Vandaag maar eens wat compassievolle aandacht besteden aan dit deel wat zo verdrietig is vanwege het besef dat ze voor zichzelf moet zorgen. En hoe ik nu snap dat ik in zulke momenten wou dat pa en ma me gewoon eens geld cadeau zouden doen. Uit zichzelf. Wat natuurlijk niet gebeurt, en ook niet hoeft....het is een uiting van dit jonge deel in mij wat behoefte heeft aan zorg en gezien worden in de behoeften, zonder daar om te moeten smeken.

bericht aan Heiderieke

 Hoi Heiderieke,

Graag wil ik nog even terugkomen op onze laatste gesprekken. Ik heb er even over na moeten denken en weet eigenlijk nog steeds niet zo goed welke beslissing ik wil nemen over wel of niet verder gaan. 

In ieder geval wil ik wel nog ingaan op jouw opmerking dat ik in de vermijding ga zitten en dat ik dit bij elke therapeut zal tegenkomen. Waarmee je al hetgeen er gebeurde bij mij neerlegt, en als je dat echt vindt dan kan ik er sowieso niet mee verder. Want het kan nooit alleen aan mij liggen in een relationeel vraagstuk. Het is altijd een wisselwerking, een dialoog waarin beide evenveel aandeel hebben.

Ik zie wat er gebeurde dan ook heel anders. Het gaat namelijk om veiligheid. Het signaal van onveiligheid waar ik op aansloeg en waardoor ik in de paniek terecht kwam zat 'm in dat jij die afslag nam en dat niet met mij afstemde, terwijl we een afspraak hadden gemaakt over welk pad we zouden bewandelen. Ook al heb je de beste intenties, het was een signaal van onveiligheid. Ik werd daarmee overrompeld en voelde me overruled, net op het moment dat ik schaamte wilde gaan bespreken. Dat is nogal wat. De paniek die bij mij opkomt is dan heel specifiek, en door alle gebeurtenissen en reflectie daarop heb ik die steeds helderder in beeld. Nog geen grip er op, maar wel zicht.

Na zo'n incident ervoor kiezen dat niet meer aan te gaan is geen vermijding, het is zorgen dat ik niet opnieuw bevestigd wordt in het oude. Ik las het onlangs toevallig terug in een boek over complex trauma (want dat is het). Maar als jij dat wel zo ziet en zo blijft benoemen, houdt het op voor mij.

Het trauma wat ik heb is inderdaad relationeel. Voor mij van het grootste belang dat degene met wie ik mijn kwetsbaarste zaken bespreek echt veilig is. Daarnaast geloof ik niet in cognitieve gedragstherapie als aanpak bij complex trauma. Exposure in deze zorgt teveel voor overweldiging, waardoor er hertraumatisering plaatsvindt. De exposure zit 'm voor mij al in kwetsbaar zijn en mijn gevoelens van schaamte benoemen enz. 

Wat mij betreft ben jij dus niet degene met wie ik al die ellende opnieuw moet oplopen om te kunnen doorlopen, het was mijn wens dat jij degene bent die naast me staat in de zaken die ik bij de rest van de wereld oploop of opgelopen heb. Ik kan dat nou beter benoemen dan toen we startten.

Ik vind het lastig om te bepalen wat het beste is om te doen. Ook omdat we elkaar nog wel eens tegen zullen komen tijdens hb-bijeenkomsten. Maar wilde dit in ieder geval terug koppelen.

groeten,
Carry

brief voor stageplek

Goedemorgen,

Ik heb uw email adres gekregen van Hanke van der Veen van het Expeditielab. Graag wil ik het volgende aan u voorleggen. 

In september ga ik me omscholen en start ik met de deeltijd opleiding tot psychomotorisch therapeut te Nijmegen. De laatste 11 jaar ben ik werkzaam geweest als maatschappelijk zorgverlener/verzorgende ig op diverse werkplekken, als zzp-er. In aanloop naar de start van de opleiding en om alvast in te kunnen stromen op een leer-werkplek heb ik onlangs de Rots en Water training met succes doorlopen. Die mag ik nu aanbieden aan leerlingen vanaf groep 7.

Ik ben op zoek naar een mogelijkheid om alvast te starten met het ondersteunen van leerlingen, die bijvoorbeeld in beeld zijn bij zorgteams. Het is voor mij zeker een optie om dit in eerste instantie op vrijwillige basis te doen, en bijvoorbeeld enkele weken mee te draaien om te laten zien wat ik in huis heb. Ik stel het erg op prijs als hier op één of andere manier mogelijkheid voor is, of gemaakt kan worden.

Graag hoor ik dat van u. Mocht het niet lukken om mij hierover via mail te berichten, dan zal ik zelf na de voorjaarsvakantie telefonisch contact opnemen.

met vriendelijke groet,

Carry Verrijt

brief naar pa en ma

Pa en ma,

Ik heb besloten om mezelf helemaal terug te trekken uit het contact met jullie, om mezelf de ruimte te geven die ik nodig heb in mijn therapeutische proces. Hoe lang dat nodig is, kan ik vanaf hier niet overzien.

Ik zal niet reageren op telefoontjes als die komen. Ook niet met mijn verjaardag. Reden is dat de gang van zaken binnen het contact heel ondermijnend is voor mijn gezondheid en welbevinden. Ik word er telkens opnieuw ongelukkig van.

Carry