sprookje

Er was eens een timmerman. Hij maakte de mooiste dingen. Ambachtsman in hart en nieren. Elke gereedschap kon hij hanteren, als hij iets voor zich zag, kon hij het maken. Knutselen noemde hij dat. Het deed zijn werk geen eer aan.

Op een dag verscheen er aan mysterieus wezen voor zijn deur. Etherisch als een elf, maar in menselijke gedaante. Ze stond daar maar te kijken en als vanzelf nodigde hij haar uit.


Elke dag kwam ze naar hem toe. Want hij was stabiel, en altijd daar. Altijd bereikbaar, altijd aanwezig, altijd bereid. En hij vond het fijn als ze kwam.

Op een dag voelde ze zich niet goed. En kwam liever niet. Bleef liever in haar eigen wereld. Hij wist: ik moet haar niet proberen te vangen of vast te houden. Daarvoor is ze te elf. Elven sterven als je ze opsluit. Niet zomaar in één keer, maar elke keer een beetje. Ze kwijnen weg, langzaam maar zeker. Verstenen tot ze bij de minste aanraking afbrokkelen en vergruizen tot stof.