Het eerste is een beeld dat nu ontstaat van Ronald, als het sulletje met de handicap. Wat ik niet doe, maar tussen ons ontstaat nu. Denk dat die meer van hem af komt.
Het andere is mijn veranderende gevoel omtrent moeilijk. Mijn moeilijk en de beheersing die ik heb over mijn gebruiksaanwijzing. Ook waar ik makkelijk water bij de wijn kan doen en waar echt niet.
Dan is er bij mij ook een verandering gaande omtrent zelfbeeld en projectie, en die gaat om dat alle mannen in het begin helemaal te wauw zijn, als ik ze zie kijk ik tegen ze op......en als ik ze dan ken, blijkt dat ze minstens net zo beperkt en/of moeilijk zijn als ik. Zo niet erger, omdat ze zichzelf nog helemaal niet goed kennen. Of nog geen aandacht hebben besteed aan hun gebruiksaanwijzing. Of te star of angstig zijn om te willen veranderen/groeien.
De grote uitzondering was Nico.
Kortom: ik ben niet persé moeilijker dan anderen. Of minder waard. Of wat dan ook aan negatiefs. Dat oude mag wel dood. Net zoals ik het Ronald gun om nu bescherming te krijgen in dit verhaal. En ik ons beide de kans op bloeiende liefde gun. :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten