niks zijn

Aansluitend kwam het oeroude gevoel omhoog niks te zijn. Dat lag er nog onder.

Ik ben niks.
Moet vanalles doen, wat ik zelf inhoudsloos vind, om de indruk te wekken wel nog iets voor te stellen. Dat ik er ben, en er toe doe. Mezelf belangrijk maken door veel goeds te doen.

Ik heb dit nooit helemaal aangekund, dit gevoel. Bij Fokus heb ik me er structureel tegen verzet. Bij mannen bleef het steken in allerlei ideeën die er nog bovenop gekomen zijn, maar ook daar hetzelfde mechanisme.

Geen wonder dat ik zo graag "bijzonder" wil zijn, maar een echte liefdevolle exclusieve relatie niet van de grond komt. steeds minder ook lukt dat, met het steeds verder bloot komen liggen van wat er aan die basis ligt.

Ik ben ook niks van beroep. Ben dat nu aan het worden en heb bij SV het witte jasje op mijn manier inhoud kunnen geven. Nu moet dat opnieuw, maar ik heb er moeite mee.

Ik heb al sinds gisteren hevige diarree, voor het eerst sinds lang weer.


Ook Johan kan dan denken dat hij me lief vindt, maar ook hij zou nooit naar mij toe bewegen. Net zoals Alexander dat niet gedaan heeft.

Ik ga maar slapen zo.