Nog maar eens schrijven.
Afgelopen week de stekker uit de therapie getrokken. Het helpt me niet meer. Ik ben aangekomen bij de wens dat het niet meer voorwaardelijk is, de steun. En dat is het in therapeutische setting altijd, vanwege het geld wat er tussen zit.
Niet alleen dat maar Heiderieke begrijpt het eigenlijk allemaal niet echt. Ze probeert verstandelijk te begrijpen, maar dat is dus een deel van haar en niet zelf.
Nu ben ik bezig met de moederwond en het helen van dat moedervraagstuk. Ik voel dat ik in 2026 een belangrijke verschuiving ga doormaken en ook met een nieuw deel van mijn werk ga starten. Heb het gevoel dat sommige vrouwen uit de beweeggroepen daar een onderdeel van gaan zijn. Of me in gaan helpen ofzo...
Voor nu helpt de ifs-community me met het aannemen van nieuwe gezichtspunten.
Interessant is de conclusie dat Heiderieke niet mee kan in waar ik nu behoefte aan heb, waarmee de grens van haar vermogen duidelijk wordt. Wat zegt dat over mij?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten