afhechting

het voelt alsof ik aan grote periode in mijn leven aan het afhechten ben, en de nieuwe periode langzaamaan aan het opstarten. Het kost wel het nodige kruim. Of zoiets.

Mijn mantra was lange tijd, eigenlijk sinds mijn jeugd: fijn samen. Dat werd mijn doel, mijn kompas om op te varen. Dat is verworden tot de zin van mijn leven: als ik dat bereik dan heeft mijn leven zin gehad. Of eerder gezegd: mijn lijden.

De tocht was de ultieme uitdrukking van samen, en het was fijn. Maar het was niet het fijne samen wat ik altijd heb nagestreefd. Ik besef dat ik heb geprobeerd om die fijne samenleving te bewerkstelligen. Vanuit die overlevingsdrift naar fijn samen. Dus alles wat ik leerde, moest ik wegleren. Alle inzichten moest ik delen, alles wat waardevol was voor groei en ontwikkeling, moest ik omzetten in "waardevol voor de ander".

Geld heb ik er niet uit kunnen halen. Het was bedoeld om hier te komen. Onder meer. Wat dat geld er precies in doet, weet ik nog niet helemaal. dat heb ik nog niet helemaal in beeld.

Wel zie ik dat dit iets was wat ik moest bewijzen of neerzetten, nalaten. Nu mijn vruchtbare leven ten einde komt (door de overgang heen)  voel ik ook hoe de zin verdwijnt. De zin als in de zin van het leven zoals ik dat kende. Nu wil ik overstappen naar simpele vreugde, hoef ik niet zo nodig meer nog meer bewustzijn te ontwikkelen. Er is ook echt niks nieuws meer te halen, dat hebben het laatste boek en Mandy me verteld. Ik heb daarnaast geen enkele behoefte meer om te delen wat er nu gebeurt.

Ook voel ik dus al hoe ik geen diploma meer wil halen. Met de tocht heb ik mezelf laten zien hoe ik al die tijd heb bewezen wat ik waard ben. Nu dus stap ik over naar wat waarde heeft voor mij, voor geluk en plezier.

Het gaat op en af. Er zijn dagen dat ik me ontzettend down voel. Maar het is niet beangstigend. Op één of andere manier weet ik dat het er nu bij hoort. En ik kan wel genieten van het buiten zijn en het weer, om maar iets te noemen. De wanhoop die opkomt, als vanzelf, dooft langzaamaan steeds meer uit. Dat is nodig om echt in dat nieuwe stuk terecht te komen. De wanhoop ging over "de zin niet meer zien".

Want gewoon genieten in het moment, kent geen wanhoop. Wanhoop gaat over de toekomst, over het gebrek aan hoop op verandering. Want nu is het niet fijn, en ik weet niet hoe lang dit nog zal blijven duren. Ik ben ook nog eens niet in staat het te veranderen. Dat is de wanhoop. Het fijne samen doel komt daar vandaan. Ze zijn aan elkaar gelinkt.

Sinds vorige week zit ik op tapdansles. In nijmegen. Vandaag kostte het me moeite om er heen te gaan. Ik ging vanuit een soort moreel besef. Maar toen ik er was, was het fijn. Met het terugrijden naar Helmond, voel ik hoe ik terugglijd in het oude. Waarmee me niet duidelijk is of Helmond symbool staat voor een plek waar ik weg moet voor het nieuwe, of dat het vooral gaat om waar ik me zelf ergens bevind. Dat zal de komende tijd uitwijzen.

Ik besef dat er nog één en ander gezien wil worden, wellicht dat er daarom nog even geen verandering komt in mijn woonsituatie. En werken trouwens ook niet. Maar daar zit minder weerstand op.

We gaan het zien. Elke dag is er weer één.

collectieve overtuigingen

tijd voor wat zelfonderzoek

eerst vreesde ik dat het waar was, dat ik inderdaad een diploma moest hebben om succesvol te zijn in de samenleving mbt geld verdienen. Om dat fijne werk te hebben. Waarbij er al verstrengeling is tussen werken om geld te verdienen en werken om de dag een fijne invulling te geven. Dat laatste doe ik nu steeds meer. En het zou fijn zijn als ik daarmee meer en meer mijn geld kan verdienen.

Toen besloot ik dat ik dat diploma echt niet meer wil halen, en daarmee kwam er ruimte en aandacht om de zwerf en vind kunst verder te ontwikkelen. Ik zie nou ook dat het wel mogelijk is om daarmee een fijn leven op te bouwen, ook financieel. Daarin zie ik mogelijkheden. Het uitleven er van blijft echter haperen op het gebrek aan een thuis om dat ongebreideld te doen.

Nu denk ik: wat heb ik gedaan om bij dat besluit uit te komen dat ik dat echt niet wil, en hoe kan ik die toepassen op het woonvraagstuk? Want het lijkt alsof daar de link zit. En dat er daarna ook vanzelf ruimte komt om wat ik echt leuk vind verder te ontwikkelen.

Wat ik heb gedaan is de mogelijkheden om dat zinnige werk te doen allemaal te onderzoeken op gewenstheid. Ook de mogelijkheden die ik heb zonder de diploma's. Oftewel: alles serieus onderzoeken. Klopt de overtuiging die ik er over heb eigenlijk nog wel. Dat.

Dus: wat voor overtuigingen heb ik met betrekking tot mijn woonvraagstuk?

Ik heb behoefte aan genoeg eigen ruimte, ook werkruimte, privacy, rust, groen en ruimte om het huis, dicht bij winkels en andere mensen. En stilte. Bij voorkeur multifunctioneel, en niet doorsnee.

Ik denk dat als ik zou bulken van het geld, het prima te realiseren zou zijn. En dat het dus niet kan, omdat ik er niet van bulk.

Ook: het geld bindt me aan Helmond.

droomwereld

sinds het schrijven van het laatste blog, ben ik down. Ik besef dat er een belangrijk inzicht te voorschijn is gekomen, en dat er daarmee een nieuwe beslissing moest komen. Dat besluit is al in gang gezet voor ik aan de tocht begon en nu in beeld en daarmee definitief en onontkoombaar geworden.

Ik maak de overgang van vreugde halen uit de zin naar zin halen uit de vreugde.
Van leven vanuit zin (versus doelloos rondhangen) naar leven vanuit vreugde.

Lange tijd heb ik niet geweten wat me vreugde geeft, juist ook omdat ik het altijd zocht in de zin. Sinds de aandacht op het dagdromen is gekomen én ik er in mijn tocht veel over gesproken heb met Edo, en er meer ruimte voor gecreëerd heb, bovendien ook de vreugde in het zwerven en vinden heb onderzocht....is de boel meer in die richting aan het bewegen.

Nu ik ook nog voor mezelf helder heb dat ik geen diploma wil halen en niet meer wil leuren voor zinnig werk waar ik dan ook nog iets (van vreugde) uit zou moeten halen.....blijft er niet zo veel anders over dan maar elke dag mijn vreugde te volgen. En alleen nog maar bezig zijn met waar ik dromerig van word en blij. Wat me inspireert en aanzet tot fantaseren en dromen. Wat mijn associatieve brein aan de gang brengt. Want ook daar word ik blij van. Als mijn creatieve en fantasievermogens in gang gezet worden

Zo krijgt "live your dreams" ineens een heel andere betekenis. Want tijdens de tocht had ik die al geconcludeerd: ik heb altijd mijn dromen. Daarin word steevast duidelijk wat ik graag wil. Dus: mijn dromen mogen meer en meer ruimte krijgen. In mijn dromen ben ik geen opzetter van een herstelacademie.

Het vraagt echter nog altijd veel bewuste aandacht om me te richten naar mijn dromen. Juist omdat ik die altijd zo geheim heb gehouden. Maar goed, ik begin met het vinden van leuke spulletjes, fijne huisje (op kraneven) en het zwerven en vinden van stuff, waar ik iets van kan maken. Ook een kostuum hoort nog altijd bij de opties, want verkleden en in de huid van een stoer fantasie-personage kruipen vind ik leuk.

Dusss....

verwoesting

verwoesting

In die tijd had ik jarenlang ervaring met hoge stresslevels door geluidsoverlast van buren. Maar omdat ik nog in de oude ideeën zat van: ik ben verkeerd...heb ik dat veel langer verdragen dan goed voor me was. Vanuit het idee dat ik er maar tegen moest kunnen, want ík was te overgevoelig.

Inmiddels neem ik mezelf en mijn gebruiksaanwijzing heel serieus en sinds mijn tocht zijn daar nog wat schepjes bovenop gekomen.

Ik schrijf dit nu tijdens mijn nachtdienst in mijn eerste hele werkweekend sinds mijn tocht. Vandaag heb ik een gat in de dag geslapen, gewoon omdat ik het slapen nodig had. Maar wat vond ik het eeuwige zonde van de prachtige zonnige dag. Ook dat is veranderd: ik wil eigenlijk niks liever meer dan in het rijk der levenden/wakkeren vertoeven.

Ik heb mijn huis verwoest, om te vluchten voor mensen die de grenzen niet konden eerbiedigen. Dat komt bij mij heel snel binnen als geweld. En wat doe je tegen geweld?

Ik herinner me de laatste dag in dat huis, dat ik met zoveel liefde heb ingericht. Warm zonlicht viel, zoals elke zonnige dag, rijkelijk over de lichte vloer naar binnen. Het was echt een heel fijn huis. Ik moest huilen toen, maar heb dat snel weggedrukt. Nu komt het weer omhoog. Ik heb mijn plek opgegeven. Waarom in vredesnaam? En het voelt als een ander leven. Het is ook een ander leven. Waarin ik nog voortgedreven werd door al die ideeën waar ik zoveel last van heb gehad.

Die zich nou nog doen gelden, omdat mijn situatie nog is zoals sinds de verwoesting. Daar komt verandering in, maar het lijkt erop dat ik heel bewust de tijd wil nemen om deze beslissing goed te doorleven. Wat die eigenlijk betekent. Zoals ik eigenlijk alles steeds bewuster wil doen.

Mijn lichaam geeft me een duidelijk signaal, dat ik hiermee op een juist spoor zit. Mijn bekkenspier ontspant als vanzelf.

Waar las ik dat nou eigenlijk afgelopen week ergens? Wij mensen hebben de nieging om in gewenning te geraken.

link

https://www.samenvoordeklant.nl/nieuws/ervaringsdeskundige-erik-verbart-het-moet-creatiever

ideeën

apopsi - gezichtspunt in het grieks
oraia mazi = fijn samen in het grieks
denique = fijn in het latijn


herstelplek
sanity

vanuit de plek ook zwerftochten voor nieuwe gezichtspunten.

Vriendenboek.nl

drukkerij boek

https://www.russellprint.nl/drukwerk/boeken?gclid=EAIaIQobChMIidiaxtKe2gIVCrvtCh2n-gMFEAAYASAAEgKuwPD_BwE