Mijn uitleg landde destijds als zaadjes op kale grond. Nogal vruchteloos, die pogingen. Mijn oplossing bestond er in me steeds verder terug te trekken uit die interacties. Maar mijn alleen zijn gaf geen antwoord op mijn behoefte aan verbinding.
Gedurende die terugtrekkende beweging ging ik nachtdiensten draaien en van lieverlee ook steeds meer 's nachts leven. De nacht is geruststellend als geluiden en andere invloeden van anderen je ontregelen. Op den duur kon ik geen geluid meer verdragen, alles maakte me angstig. Totaal ontregeld zocht ik een stille plek om te wonen en ging me verdiepen in herstel van dit alles. Mijn terugkeer naar de wereld der levenden.
Ik heb inmiddels met mezelf de afspraak dat ik anderen graag wil ontmoeten, op neutrale of openbare grond. Het is me door de tijden heen duidelijk geworden dat er veel informatie op me af komt in het contact met de ander. Het domein van een ander betreden is als me bijna als vanzelf schikken naar de geschreven en ongeschreven regels die in dat domein gelden. Regels al dan niet opgesteld door die ander.
Om deze reden ben ik ook gestopt met het werken in loondienst. Wat je in organisaties al niet aan regeltjes en gedragscodes tegenkomt! Ooit dacht ik dat ik gedoemd was om me op één of andere manier toch te schikken, en dan kwam in wanhoop de vraag op waarom ik in hemelsnaam dan toch zo in elkaar stak. Dat ligt in het verleden.
Neutrale of openbare gronden lenen zich heel goed voor delen in gelijkwaardigheid, heb ik gemerkt. Niet alleen in real life, maar ook in de virtuele wereld. En hier op substack voelt het wel goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten