Ik moet wel glimlachen om Mandy's omschrijving van ons, zweefteef en sjamaan. Ik beschouw mezelf niet als een sjamaan, maar ook Mandy niet als een zweefteef. De hemel en aarde daarentegen passen wel, vind ik.
Naast de gemeenschappelijke nieuwsgierigheid naar de werking van leven en zijn, is ook het weten en waarnemen van subtiliteiten buiten taal iets wat we delen. Waar Mandy het een fijne uitdaging vindt om dat dan toch te beschrijven, ben ik heel blij als ik de woorden door een ander opgetekend ergens terug vindt. Dat maakt dat ik soms geïntrigeerd vaststel dat wat zij omschrijft ook door mij gekend wordt, maar dan vanuit een andere benadering. Een bijzonder gegeven wat mogelijk hierna nog wel eens voorbij gaat komen, schat ik zo.
Veel informatie in het dagelijks leven komt tot mij volledig buiten taal om. Als ik dit fenomeen omschrijf naar anderen, komt er doorgaans geen blijk van herkenning, waardoor ik de conclusie heb getrokken dat dit dus of niet zo gebruikelijk is of dat mijn woorden slecht gekozen zijn. Taal geven aan al die informatie vind ik lastig, omdat de woorden de info zelf niet zijn. Het zijn in mijn beleving twee dingen van geheel andere orde, of kwaliteit, en als ik mijn waarnemen wil communiceren naar anderen, moet ik daarvoor gaan zitten om te schrijven en ben daar dan wel enkele uren zoet mee. Direct verbaliseren is een lastige voor mij.
Wat ben ik blij als ik dan teksten van anderen lees, die heel precies samenvatten wat door mij gevoeld wordt, om het even zo te noemen. Om deze en andere redenen heb ik me op heel veel gebied ingelezen. Denk hierbij aan neurobiologie, religie, psychologie maar ook spiritueel gedachtegoed, wetenschappelijke ontdekkingen en bijvoorbeeld zoiets als eetbare wilde planten en paddenstoelen. En nog meer.
Ik lees, verwerk, probeer uit en vergelijk theorie met eigen ervaringen om te beslissen of ik me in gedachtegoed kan vinden of er op één of andere manier iets mee heb. Dat kan dus van alles zijn en al die kennis is ondertussen verworden tot een allegaartje van zaken die mensen kunnen bezighouden. Niet alleen uit nieuwsgierigheid maar ook omdat ik graag voeling wil blijven houden met waar we met onze gezamenlijke ontwikkelingen als mens ergens zitten.
De sjamaan in mij laat zich zien in mijn onbedwingbare neiging om te onderzoeken hoe wij mensen functioneren, wat er allemaal op fysiologisch, neurobiologisch en psychologisch gebied gebeurt. Maar ook in hoe we kunnen groeien, evolueren en helen van oude verwondingen. Ondertussen zelf uitproberend wat we daarvoor allemaal tot onze beschikking hebben, in onszelf en om ons heen.
Ik groei daarbij steevast voorbij de grenzen van één bepaald gebied. Waar ik in het verleden wel eens dacht dat ik "het nu dan eindelijk gevonden had - eureka!", wat 'het' dan ook precies mag zijn, daar weet ik inmiddels dat ik me niet kan beperken tot slechts één manier van kijken naar onze realiteit en hoe we die bewust of onbewust vormgeven. Hoe meer ik weet, hoe meer ik erachter kom dat er nog zoveel meer te weten valt, en elke keer weer ben ik verheugd als ik iets nieuws ontdek, wat ik kan toevoegen aan wat al aanwezig is.
Terugkijkend naar alle avonturen met Mandy en de periodes alleen, denk ik dat sommige ontdekkingen eerst solo gedaan en verwerkt wilden worden en pas daarna gedeeld konden. De vorming van je eigen visie op bewust leven in zijn totaliteit is een individueel proces en het zou wel heel bijzonder zijn als je daarin continu synchroon loopt, vooral in de mate en intensiteit waarin wij beide daar mee bezig zijn en de benaderingen die daarin onze voorkeur hebben. Niet dat ik dat uitsluit overigens.
Ik stel wel vast dat met het ouder worden er meer zachtheid of mildheid komt naar dat wat voorheen tot wrijving of frustratie kon leiden. Dat maakt het (eindelijk) toegankelijk om gezamenlijk te verwoorden wat gedeeld wil worden. Laten we los gaan, zou ik zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten