Biddy

Vorig jaar zomer had een jonge zwerfkat haar nestje met drie kittens gestationeerd in de lege ruimte onder mijn houten huisje. Ik kwam er achter toen de kittens groot genoeg waren om zelf tevoorschijn te komen. Een week of 6/7 waren ze toen. Na wat heen een weer gezeur van mijn kant: wel of niet proberen groot te brengen, besloot ik moeder en haar kroost te laten ophalen door de dierenambulance. Ik had toen een week of 4 voor hen gezorgd, vooral voor moeder. De kleintjes waren toen al te weinig gewend aan mensenhanden en schoten weg als ik ze probeerde aan te raken.

Het duurde niet lang voor ik de gezelligheid van al dat gedoe begon te missen, en in mezelf de wens uitsprak om toch weer een kat voorbij te zien komen. Slechts enkele weken later meldde zich een andere kat, ook een moeder, zo zou al snel blijken.

Ik ben niet opgegroeid met huisdieren, behalve guppies op mijn eigen slaapkamer. Ik was de enige in het gezin die daar interesse in leek te hebben. Mijn ervaring met katten is gering, maar toch voelde ik al snel deze zwerfkat aan. Ze lijkt op mij. Ze spiegelde mij. Bijvoorbeeld in haar voorzichtigheid met mensen en haar trouwe terug komen toen ze eenmaal besloten had dat ik te vertrouwen was. Maar ook in haar neiging om te zwerven. Ze leek het prima te vinden om dagen weg te blijven, en dan trof ik haar zomaar ineens zittend op de veranda aan als ik thuis kwam. Al gauw herkende ze het geluid van mijn auto en kwam aanrennen als ik eraan kwam. We raakten aan elkaar gehecht en we voelden elkaar onrust aan. Dan ging ze al gauw weer bij de deur zitten en glipte naar buiten zo gauw ze kon.

We hielpen elkaar de winter door. Tot ze enkele dagen wegbleef en ik haar niet kon "voelen". Alsof ze helemaal weg was. Op de vierde dag stond ze weer voor de deur. Niks aan de hand.

Vanaf daar merkte ik soms dat ze zich wat anders gedroeg, in heel subtiele signalen, maar afgestemd als we op elkaar waren werd het me ineens duidelijk: ze was weer zwanger. Dat moest toen zijn gebeurd, in die dagen dat ze helemaal weg was. Opnieuw heen en weer gezeur aan mijn kant en het besluit de dierenambulance in te schakelen. Ik was niet in de gelegenheid om in deze situatie volledig voor haar te zorgen. Ik liet haar ophalen. Heb me schuldig gevoeld, haar gemist en wist ook dat ik het juiste besluit had genomen. Maar ze bleef maar door mijn hoofd spoken.

Als er iets om aandacht blijft vragen, dan is het handig gebleken om het die aandacht dan ook te geven. De kat had een boodschap voor mij, die me vandaag ineens duidelijk werd door het schrijven van Mandy. Ook ik kijk terug op goed herinneringen uit de tijd dat we van alles ontdekten over bewustzijn, gidsen, creatie en aanverwante onderwerpen. 

Vandaag kreeg ik een foto van haar en haar 4 kleintjes door gestuurd toen ik naar haar informeerde bij de dierenambulance.