rebel

De gedachte die mij vandaag bezig houdt is best een interessante, besefte ik net. Doorgaan met rebelleren of niet? Is dat wie ik ben?

Door de healing touch ben ik op het punt uitgekomen dat ik eindelijk van mijn huidige baan weg wil en kan. Ik doe dit werk al 5 jaar, zorg aan huis bij de moeilijkste doelgroep die er zo'n beetje bestaat in de zorg. Maar: ik heb geen enkel algemeen geldend diploma, dus kan nergens fatsoenlijk aan de bak komen. Zo lijkt.

Door gesprekken op de cursus met collega zorgprofessionals, door recente ontwikkelingen en ondersteund door de behandelingen die ik kreeg tijdens de cursus kon ik eindelijk een mogelijkheid zien: werken en leren tegelijk voor wijkverpleegkundige niveau 4.

Het voelde goed. Het voelt nog goed. Maar de respons die van de nieuwe werkgever moet komen, komt moeizaam op gang. Blijkbaar is er daar in de organisatie ook van alles aan de hand. Dat geeft mij de gelegenheid om na te denken en de zogenaamde secondaries (day 2 volgens Bentinho) voorbij te zien komen. Wil ik dit echt?

De healing touch ben ik gaan doen omdat het zo'n beetje de enige energietherapie is die regulier erkend wordt. Mondjesmaat, maar toch. Er hangt niet zo'n vloek op als bijvoorbeeld op Reiki. Zoals ik dat ervaar dan. De cursus is klaar, afgelopen vrijdag de laatste dag. Ik was blij dat het klaar was, want intensief. Ook met alle recente ontwikkelingen in mijn privéleven.

Toen kwam het eerste vrije weekend dat ik had sinds mijn vakantie. Ik was er aan toe......en viel in een gat.

Vandaag stond ik beetje down op. In een geleide visualisatie net zag ik weer die grote hand die mijn hart wil uitknijpen, een terugkerend nachtmerrie-achtig beeld wat ik al jaren heb met tijd en wijlen. Ik besefte dat de hand staat voor alle stemmen ooit uit de samenleving, mijn leven, het grote geheel, die me zeggen wat ik moet en niet mag.

En al mijmerend daarover ging ik in conclaaf. Antwoord op de vraag wat er aan de hand is, was eenvoudig: ik voel alle redenen van ooit tot nu om niet mee te willen doen. Met dat grote geheel.
Heeeeeel erg lang heb ik willen rebelleren. Wilde ik anders, wilde ik de wereld laten zien wat er allemaal mis is. Ik wilde alternatief. Ik wilde niet persé een diploma nodig hebben. Ik wilde laten zien dat het ook anders kan.

Nu, met deze nieuwe werkgever, komt die vraag weer op: ga ik voor het algemeen aanvaardde diploma, of ga ik toch maar de richting op van het alternatieve, en probeer bijvoorbeeld de healing op de rails te zetten? Poging 586 wordt dat dan.

En wat zijn mijn beweegredenen nog om de éne route te kiezen en welke voor de andere? Dat brengt mij dus bij mijn redenen om te rebelleren. En als ik dat toch wil blijven doen, welke route dan nog het beste past. Kan ik ook rebelleren in iets reguliers bijvoorbeeld?

Ik riep na 3 weken fokus (huidige baan) al dat ik weg wilde. Nu, na 5 jaar zit ik er nog. Rebelleer ik? Niet echt. Kan ik hierin mezelf zijn? Zoveel als de functie het toelaat. Ik heb het kunnen vormgeven zo goed als het me past. Maar ik wil meer van mezelf tot uitdrukking brengen. Is dat rebels? Eigenlijk niet persé.

Het rebelse was er omdat ik zelf geen ruimte voelde. Nu moet ik dus ervoor waken in de valkuil te trappen en denken dat het is wie ik ben: een rebel. Want dat is niet zo....

Ik heb spontaan zin in ijs. Dus ik haal. En geniet ervan.

Ik weet wat ik wil: ik laat me opleiden tot wijkverpleegkundige niveau 4. Het voelde goed. Het voelt nog goed. En het rebelleren....ja, daar moet ik nog eens goed over nadenken.

loner who craves to share with someone - infj

https://curiousmindmagazine.com/5-contradicting-traits-infj-personality-type-make-hard-understand/

eigen verdriet

jeetje zeg, en nu kom ik pas toe aan mijn eigen verdriet.

Die golf die opkwam direct nadat ik hem het nieuws gebracht had, was gewoon verdriet van hem. Twee dagen heb ik eerst voor hem gehuild, en pas nu voel ik mijn eigen verdriet. Wat veel zachter is trouwens. Ook alleen maar over hem gaat. Want alle oude dingen waren al voorbij gevlogen en achter me gelaten. Waar zijn verdriet over alle vrouwen gaat, over schuld en over in de steek gelaten worden.

Mijne voel ik nu, en na alle schuldgevoel wat opkwam, alle twijfel die ik daardoor kreeg, voel ik nu weer waarom ik dit besluit nam. Moest nemen.

Hij bewoog niet naar mij, hij kwam niet bij mij, hij vroeg niet door bij moeilijkheden van mij, hij wilde weten wat ik wilde zodat hij dat kon uitvoeren binnen de grenzen van het toelaatbare. Maar vanuit hem was er geen autonome wil voor de relatie. Ik weet weer hoe ik elke dag mijn wandel naar hem maakte, waar hij twee keer in al die weken bij mij is geweest. Ook toen hij wist hoe groot het verschil voor me was met op mijn gemak zijn....

Het moment van mega-intimiteit achtervolgt me, dat was zo intiem en samen.....dat het twijfel oproept omtrent mijn besluit. Maar dan weet ik weer al het andere. Hoe ik me steeds minder goed ging voelen. Hoe klein en onbetekenend ik me ging voelen. Hoe afgevlakt.

Met als klap op de vuurpijl het gesprek waarin hij aangaf niet te weten wat hij eigenlijk wil van mij, met mij, met de relatie, van de relatie, in de relatie. En dat hij ook niet kon zeggen wanneer hij daar wel antwoord op zou kunnen geven. Dat ik dus moest wachten.....tot ik een ons weeg. Met als afsluiter dat hij een einzelgänger is.


En nu.....nu besef ik hoe eerst zijn verdriet alle aandacht opeiste. Hoe ik nog altijd voor hem zorg, nu het voorbij is eigenlijk. En hoe hij dat niet doet.

Er is ook geen merkbare spijt geweest van zijn kant...

En ik zie hoe dit het laatste is wat ik moest elimineren: ik wil echt iemand die mij wil, mij liefheeft, mij wil zien en horen. Om wie het om mij gaat. Die dus voor mij moeite doet. Omdat hij mij wil kennen en in zijn leven wil houden.

Want goed beschouwd deed ik nu toch de belangrijke dingen alleen. Dat werd ook steeds schrijnender duidelijk. In het werkvraagstuk stond ik alleen. Gedoe met ons was voor hem reden om te zeggen dat ik goed voor mezelf moest zorgen. Maar ik wilde juist dat we voor elkaar gingen zorgen, dat hij voor mij zorgde, zoals ik voor hem wilde zorgen. Ik was toch al steeds degene die alles zo graag wilde delen met hem. Maar andersom niet. Hij deed dat uit zichzelf toch al niet.

Met als ultieme bevestiging dat hij geen wil had omtrent de relatie en zichzelf als einzelgänger definieert. Dan ben je alleen in het samen. Maar die kan ik pas nu goed overzien. Ik wist dat wel tegen het einde, dat ik in een creatie zat, die ik niet goed kon overzien, maar die aan alle kanten niet fijn en goed meer voelde.

Ik voel wel hoe alle oude dingen opgelost zijn. Nieuwe dingen vlammen op en verdwijnen dan weer. Lossen op in het niets. Dat is fijn om vast te stellen.

Nu heb ik besloten om mijn werkvraagstuk een nieuwe en vooral ook positieve impuls te geven. Zoals bijvoorbeeld dit hieronder.


https://www.brabantzorg.net/brabantzorg/organisaties/Zuidzorg/Locaties/Zuidzorg/BBL-opleidingsplek-tot-Verpleegkundige-niveau-4/

kracht - zachtheid

die geldt algemeen voor de polariteiten. allebei de kanten zijn even belangrijk. lijken met elkaar in contrast en niet te verenigen. maar de kunst is om ze in harmonie te laten zijn.

oh voor carry klopt het al! jij bent de leider = kracht en de moeder = zachtheid

ik wist dat er een verandering versus 'het is zoals het is' was
het leuke is ook dat alle combinaties polariteit zijn

de moeder kan bijvoorbeeld onmogelijk loslaten. terwijl de leider er juist is om anderen te empoweren in hun onafhankelijkheid.

moeder zijn heeft geen einde

afhechting oude creatie

Ik zie nu wat het was.
Ik ben al die tijd de wil geweest, de initiator, de creator, degene die de creatie aanzwengelde. Hij bewoog mee, gaf er vorm aan, maakte mogelijk en liet toe. Dat kon hij vanuit de oceaan van ruimte en welkom.

Toen ik besloot dat ik dan wilde dat we elkaars ideale partner zouden zijn, leek dat de beste keus. Maar die bleek in deze creatie in zichzelf onmogelijk. Want mijn ideale partner brengt eenzelfde hoeveelheid wil en creatievermogen in. Mijn ideale relatie is er één waarin we allebei wil hebben om eenzelfde relatie te bewerkstelligen.

Toen ik hem vroeg wat hij dan eigenlijk wilde van mij en de relatie en hij zei dat niet te weten....en toen hij later zei dat hij een einzelgänger is.....daar werd me duidelijk hoe het niet kan. Hoe het niet realiseerbaar zou kunnen zijn in deze creatie.

Intuïtief wist ik dat ik de creatie moest afhechten, ontbinden. En ook dat liet hij gewoon toe. Nu zie ik waarom. Maar ik sluit niet uit dat we nog verder kunnen, opnieuw dan. In een nieuwe manier van samenzijn waarin wel beide dezelfde wil hebben.

Ik heb echter sterk het vermoeden van niet, maar meer dat we elkaar zullen blijven steunen, tot we beide de ideale partner/relatie hebben gevonden. Dat zou mooi zijn.

...........

Kwam Ronald net tegen toen hij van zijn ouders af kwam (wonen naast mij). Hij wilde eigenlijk gewoon naar zijn huis lopen nadat hij hand opgestoken had. Ik vroeg hoe het met hem gaat, omdat hij zo verkouden was. Toen kwam hij naar me toe. Ja, wel beter. Mooi geschreven, zei hij toen. Mijn blog bedoelde hij. Hij had er op de app niks over gezegd, terwijl ik het hem geappt had. En waarom appt hij me dat dan niet? Waarom nou?

Toen vroeg ik hem hoe zijn moeder het opgepakt had (zij was zo blij met mij als schoondochter). Hij knikt wat in de zin van: het zal wel loslopen. Ik voel hoe ik moet huilen. Hij ziet het aan me. Aait me over mijn haar en zegt: Ja, Carry, wat niet is, dat is niet. Kijkt me aan met een blik waarvan ik niet weet of het verdriet is of schuldgevoel. En ik voel hoe ik moet huilen en me schuldig voel....

Maar dat hij zegt: wat niet is, dat is niet.......geeft alles in samenvatting weer. En dus was de beslissing juist. Maar ik moet zo huilen. Om hem. Plaatsvervangend.

....

en ik geef het hem terug, hoe ik huil om hem. Ik wil hem niet in de steek laten....

Heb het hem geappt, hoe ik huil voor hem, en het gevoel heb dat ik hem in de steek laat. Hij stuurt een kus terug. En ik moet nog meer huilen..... Het voelt wel helend om hem de woorden te geven die hij zelf niet vinden kan, en de tranen dan zelf maar te laten gaan.

nabijheid

Er is meer reden om niet te willen stoppen.
Belangrijkste die ik nu zie is het genieten van de fysieke nabijheid, wat we allebei doen. Daarin vinden we elkaar. Daarin is het samen te ervaren.

Wellicht de reden ook dat we dit steeds meer zijn gaan opzoeken. Waardoor we meer en meer richting voornamelijk seks zijn gaan bewegen. Wat hij niet erg vindt.

De afstand wordt wel met de dag groter. Als er geen contact is, verdwijnt hij snel. Er is ook geen verbinding meer vanuit het hart. Het is helemaal leeg.
En nu voel ik dat er rust begint te komen daaromtrent. Omtrent het definitieve stoppen.

Ik heb ook de man uit het beeld van net voor Ronald straks gezien. Gezien wat er kan zijn, wat ik wens, wat mijn sublieme relatie is, wat die inhoudt. Waarom zou ik voor minder willen gaan ook?

Maar ik zal zijn nabijheid wel missen.

on hold

we staan on hold. Ik heb het onderwerp aangesneden: wat voor relatie hebben we, waar gaan we naar toe en allerbelangrijkst: wat wil je eigenlijk van mij en de relatie?

Ik voel al enkele weken dat ik wil stoppen, dat het niet duurzaam houdbaar is. Dat het geen relatie is eigenlijk. En zus vroeg me gisteren waarom ik dan blijf.

Nu ik eigenlijk wel zie dat er geen andere optie meer is dan te stoppen, voel ik waarom ik niet wilde stoppen hiervoor:

ik heb zo'n diepe intense wens om echte liefde te delen met een man, om geliefd te zijn door hem en hem vanuit mijn tenen lief te hebben, dat ik bereid ben heel veel door de vingers te zien als ik maar een sprankje hoop daarop zal hebben. En alles wat er ook maar een beetje maar ruikt is zo'n sprankje.

Mijn lichaam laat het me al weken voelen: dit is niet doenbaar voor mij. Maar ik wil niet alleen, want daarmee vervliegt alle hoop.

....

En dan zegt dochterlief als tegenhanger: het er maar mee doen is ook niet fijn. Ondermijnend zelfs. Wat geef ik mezelf voor boodschap daarmee?