dinsdag 17 oktober 2017
zaterdag 14 oktober 2017
zelfbeeld
Er zijn nog twee dingen.
Het eerste is een beeld dat nu ontstaat van Ronald, als het sulletje met de handicap. Wat ik niet doe, maar tussen ons ontstaat nu. Denk dat die meer van hem af komt.
Het andere is mijn veranderende gevoel omtrent moeilijk. Mijn moeilijk en de beheersing die ik heb over mijn gebruiksaanwijzing. Ook waar ik makkelijk water bij de wijn kan doen en waar echt niet.
Dan is er bij mij ook een verandering gaande omtrent zelfbeeld en projectie, en die gaat om dat alle mannen in het begin helemaal te wauw zijn, als ik ze zie kijk ik tegen ze op......en als ik ze dan ken, blijkt dat ze minstens net zo beperkt en/of moeilijk zijn als ik. Zo niet erger, omdat ze zichzelf nog helemaal niet goed kennen. Of nog geen aandacht hebben besteed aan hun gebruiksaanwijzing. Of te star of angstig zijn om te willen veranderen/groeien.
De grote uitzondering was Nico.
Kortom: ik ben niet persé moeilijker dan anderen. Of minder waard. Of wat dan ook aan negatiefs. Dat oude mag wel dood. Net zoals ik het Ronald gun om nu bescherming te krijgen in dit verhaal. En ik ons beide de kans op bloeiende liefde gun. :)
Het eerste is een beeld dat nu ontstaat van Ronald, als het sulletje met de handicap. Wat ik niet doe, maar tussen ons ontstaat nu. Denk dat die meer van hem af komt.
Het andere is mijn veranderende gevoel omtrent moeilijk. Mijn moeilijk en de beheersing die ik heb over mijn gebruiksaanwijzing. Ook waar ik makkelijk water bij de wijn kan doen en waar echt niet.
Dan is er bij mij ook een verandering gaande omtrent zelfbeeld en projectie, en die gaat om dat alle mannen in het begin helemaal te wauw zijn, als ik ze zie kijk ik tegen ze op......en als ik ze dan ken, blijkt dat ze minstens net zo beperkt en/of moeilijk zijn als ik. Zo niet erger, omdat ze zichzelf nog helemaal niet goed kennen. Of nog geen aandacht hebben besteed aan hun gebruiksaanwijzing. Of te star of angstig zijn om te willen veranderen/groeien.
De grote uitzondering was Nico.
Kortom: ik ben niet persé moeilijker dan anderen. Of minder waard. Of wat dan ook aan negatiefs. Dat oude mag wel dood. Net zoals ik het Ronald gun om nu bescherming te krijgen in dit verhaal. En ik ons beide de kans op bloeiende liefde gun. :)
vrijdag 13 oktober 2017
asperger
ik heb het ronald gemaild en vandaag kwam hij met de mededeling dat hij al 2 testen ingevuld heeft, waarbij hij in de groep terecht komt met weinig kenmerken maar wel tegen de bovengrens er van komt.
Dat hij de milde variant heeft was me al duidelijk. Anders had hij zich niet zo goed kunnen handhaven. Maar goed, hij neemt mijn opmerking daarover dus heel serieus.
Zit ik nog met de vraag waarom ik het maar niet los kan laten. Toen kwam net: de ervaringen zijn verdwenen als voorbij. Maar de gebruiksaanwijzing vraagt om erkenning. Zo ook de mijne. En de mijne gaat om dat ik pas ophoudt en loslaat als het klaar is. En klaar is het dus nog niet blijkbaar.
Toen: ik wil dat er ook voor hem iets goeds overblijft. Ik wil iets goeds achterlaten. Ik wil hem met iets goeds (van mij) achterlaten. Die riep tranen omhoog. Nog. Opnieuw.
De gedeelde intentie, zoals ik die in blog omschreef, over waardevol zijn voor elkaar, elkaar positief te beïnvloeden en iets te betekenen voor elkaar leek onvervuld te zijn voor hem toen hij uitsprak dat ik mijn besluit al genomen had en hij dacht dat het ook anders had gekund, maar dat niet zei omdat mijn besluit al vaststond. Zo niet cool, na alle tekst die ik besteed heb aan hem zeggen, duidelijk maken, mijn twijfels uitspreken, vragen en zelfs smeken. Maar als hij dat echt vindt, is het nog kut ook. En dus stond er nog een belofte open.
Waar we begonnen met gebruiksaanwijzing, nog in die eerste week al, voordat we het "aan" hadden....daar eindigen we er mee. Ik hoop dat hij er iets mee kan. En ik wens dat terug te krijgen, zodat ik echt los kan laten.
Maar ik heb het gevoel dat ik er niet om kan vragen. Misschien moet ik dat gewoon zelf besluiten, dat ik genoeg heb gedaan. Genoeg heb gegeven, als het ware.
.............
Ik realiseer mee dat dit een algemeen thema nu is: als ik geen (positieve) respons, feedback of bevestiging krijg....ga ik twijfelen aan mijn toegevoegde waarde. Ook mbt de healing touch voel ik die.
En ik moet gewoon zelf besluiten dat ik die echt wel heb. Het is ook telkens zo dat als ik het heb losgelaten, achteraf de feedback alsnog komt.
De selfdoubt echter maakt deel uit van mijn gebruiksaanwijzing. Omdat ik altijd bezig ben met toevoegen, expansie, groeien, verder gaan, verbetering. Maar dat ben ik.
Misschien heb ik nou dan alles gezien hierin?
Dat hij de milde variant heeft was me al duidelijk. Anders had hij zich niet zo goed kunnen handhaven. Maar goed, hij neemt mijn opmerking daarover dus heel serieus.
Zit ik nog met de vraag waarom ik het maar niet los kan laten. Toen kwam net: de ervaringen zijn verdwenen als voorbij. Maar de gebruiksaanwijzing vraagt om erkenning. Zo ook de mijne. En de mijne gaat om dat ik pas ophoudt en loslaat als het klaar is. En klaar is het dus nog niet blijkbaar.
Toen: ik wil dat er ook voor hem iets goeds overblijft. Ik wil iets goeds achterlaten. Ik wil hem met iets goeds (van mij) achterlaten. Die riep tranen omhoog. Nog. Opnieuw.
De gedeelde intentie, zoals ik die in blog omschreef, over waardevol zijn voor elkaar, elkaar positief te beïnvloeden en iets te betekenen voor elkaar leek onvervuld te zijn voor hem toen hij uitsprak dat ik mijn besluit al genomen had en hij dacht dat het ook anders had gekund, maar dat niet zei omdat mijn besluit al vaststond. Zo niet cool, na alle tekst die ik besteed heb aan hem zeggen, duidelijk maken, mijn twijfels uitspreken, vragen en zelfs smeken. Maar als hij dat echt vindt, is het nog kut ook. En dus stond er nog een belofte open.
Waar we begonnen met gebruiksaanwijzing, nog in die eerste week al, voordat we het "aan" hadden....daar eindigen we er mee. Ik hoop dat hij er iets mee kan. En ik wens dat terug te krijgen, zodat ik echt los kan laten.
Maar ik heb het gevoel dat ik er niet om kan vragen. Misschien moet ik dat gewoon zelf besluiten, dat ik genoeg heb gedaan. Genoeg heb gegeven, als het ware.
.............
Ik realiseer mee dat dit een algemeen thema nu is: als ik geen (positieve) respons, feedback of bevestiging krijg....ga ik twijfelen aan mijn toegevoegde waarde. Ook mbt de healing touch voel ik die.
En ik moet gewoon zelf besluiten dat ik die echt wel heb. Het is ook telkens zo dat als ik het heb losgelaten, achteraf de feedback alsnog komt.
De selfdoubt echter maakt deel uit van mijn gebruiksaanwijzing. Omdat ik altijd bezig ben met toevoegen, expansie, groeien, verder gaan, verbetering. Maar dat ben ik.
Misschien heb ik nou dan alles gezien hierin?
woensdag 11 oktober 2017
dinsdag 10 oktober 2017
onvervulde wensen
Vandaag voelde ik me wat emotioneel. Dikke keel. En moest veel aan ronald denken.
Dus straks op de app. Stom: ik mis hem niet. Ik mis het delen. Maar juist dat was er niet. En ik besef: die grootste wens bleef onvervuld.
Net zoals mijn grootste wens op werkgebied onvervuld bleef, of mbt mijn plek in de samenleving. En mijn grootste woonwens.
Gisteren schreef ik hoe er een fase voorbij is. Fase 1 was die van de weg kwijt raken. Fase twee van de weg terugvinden naar mezelf. Die is met alles in de relatie met ronald wel afgerond. Nu komt fase 3. Die gaat over het vervullen van de grootste wensen. Zo voelt het.
Mijn grootste relatiewens is om de diepte te delen. Hartsverbinding met mijn man.
Mijn grootste werkwens is om mijn dierbaarste eigenschappen in vreugde te delen en in te zetten voor het goed van anderen. Die eigenschappen zijn empathie, verbinden, begrijpen, helen, ondersteunen.
Mijn grootste woonwens is een fijne eigen rust- en relaxplek hebben in harmonie en te midden van fijne anderen.
Mijn grootste wensen gaan allemaal over fijn samen. Juist vanuit alles wat ik ben. Vooral ook vanuit de diepte dus.
Zuidzorg lijkt de plek om de werkwens mee te vervullen. Ronald lijkt me niet de man om de relatiewens mee te vervullen. Want juist dat wat ik het liefst wilde bleef uit. Voor al het andere had ik water bij de wijn kunnen doen.
Wonen komt als het werk op de rit is. Ik heb verder toch niks anders mee te doen.
Op dit moment zit ik mbt alle drie de thema's nog te kijken met oude situaties, die waarin ik het er maar mee moet doen en er het beste van moet maken. Omdat ik daarmee bij mezelf kon uitkomen en wat ik zelf graag wil. En hoe ik daarvoor kan en wil gaan. Moet gaan. Niet anders meer kan.
Even bewust van zijn is wel een goed ding.
Dus straks op de app. Stom: ik mis hem niet. Ik mis het delen. Maar juist dat was er niet. En ik besef: die grootste wens bleef onvervuld.
Net zoals mijn grootste wens op werkgebied onvervuld bleef, of mbt mijn plek in de samenleving. En mijn grootste woonwens.
Gisteren schreef ik hoe er een fase voorbij is. Fase 1 was die van de weg kwijt raken. Fase twee van de weg terugvinden naar mezelf. Die is met alles in de relatie met ronald wel afgerond. Nu komt fase 3. Die gaat over het vervullen van de grootste wensen. Zo voelt het.
Mijn grootste relatiewens is om de diepte te delen. Hartsverbinding met mijn man.
Mijn grootste werkwens is om mijn dierbaarste eigenschappen in vreugde te delen en in te zetten voor het goed van anderen. Die eigenschappen zijn empathie, verbinden, begrijpen, helen, ondersteunen.
Mijn grootste woonwens is een fijne eigen rust- en relaxplek hebben in harmonie en te midden van fijne anderen.
Mijn grootste wensen gaan allemaal over fijn samen. Juist vanuit alles wat ik ben. Vooral ook vanuit de diepte dus.
Zuidzorg lijkt de plek om de werkwens mee te vervullen. Ronald lijkt me niet de man om de relatiewens mee te vervullen. Want juist dat wat ik het liefst wilde bleef uit. Voor al het andere had ik water bij de wijn kunnen doen.
Wonen komt als het werk op de rit is. Ik heb verder toch niks anders mee te doen.
Op dit moment zit ik mbt alle drie de thema's nog te kijken met oude situaties, die waarin ik het er maar mee moet doen en er het beste van moet maken. Omdat ik daarmee bij mezelf kon uitkomen en wat ik zelf graag wil. En hoe ik daarvoor kan en wil gaan. Moet gaan. Niet anders meer kan.
Even bewust van zijn is wel een goed ding.
maandag 9 oktober 2017
rebel
De gedachte die mij vandaag bezig houdt is best een interessante, besefte ik net. Doorgaan met rebelleren of niet? Is dat wie ik ben?
Door de healing touch ben ik op het punt uitgekomen dat ik eindelijk van mijn huidige baan weg wil en kan. Ik doe dit werk al 5 jaar, zorg aan huis bij de moeilijkste doelgroep die er zo'n beetje bestaat in de zorg. Maar: ik heb geen enkel algemeen geldend diploma, dus kan nergens fatsoenlijk aan de bak komen. Zo lijkt.
Door gesprekken op de cursus met collega zorgprofessionals, door recente ontwikkelingen en ondersteund door de behandelingen die ik kreeg tijdens de cursus kon ik eindelijk een mogelijkheid zien: werken en leren tegelijk voor wijkverpleegkundige niveau 4.
Het voelde goed. Het voelt nog goed. Maar de respons die van de nieuwe werkgever moet komen, komt moeizaam op gang. Blijkbaar is er daar in de organisatie ook van alles aan de hand. Dat geeft mij de gelegenheid om na te denken en de zogenaamde secondaries (day 2 volgens Bentinho) voorbij te zien komen. Wil ik dit echt?
De healing touch ben ik gaan doen omdat het zo'n beetje de enige energietherapie is die regulier erkend wordt. Mondjesmaat, maar toch. Er hangt niet zo'n vloek op als bijvoorbeeld op Reiki. Zoals ik dat ervaar dan. De cursus is klaar, afgelopen vrijdag de laatste dag. Ik was blij dat het klaar was, want intensief. Ook met alle recente ontwikkelingen in mijn privéleven.
Toen kwam het eerste vrije weekend dat ik had sinds mijn vakantie. Ik was er aan toe......en viel in een gat.
Vandaag stond ik beetje down op. In een geleide visualisatie net zag ik weer die grote hand die mijn hart wil uitknijpen, een terugkerend nachtmerrie-achtig beeld wat ik al jaren heb met tijd en wijlen. Ik besefte dat de hand staat voor alle stemmen ooit uit de samenleving, mijn leven, het grote geheel, die me zeggen wat ik moet en niet mag.
En al mijmerend daarover ging ik in conclaaf. Antwoord op de vraag wat er aan de hand is, was eenvoudig: ik voel alle redenen van ooit tot nu om niet mee te willen doen. Met dat grote geheel.
Heeeeeel erg lang heb ik willen rebelleren. Wilde ik anders, wilde ik de wereld laten zien wat er allemaal mis is. Ik wilde alternatief. Ik wilde niet persé een diploma nodig hebben. Ik wilde laten zien dat het ook anders kan.
Nu, met deze nieuwe werkgever, komt die vraag weer op: ga ik voor het algemeen aanvaardde diploma, of ga ik toch maar de richting op van het alternatieve, en probeer bijvoorbeeld de healing op de rails te zetten? Poging 586 wordt dat dan.
En wat zijn mijn beweegredenen nog om de éne route te kiezen en welke voor de andere? Dat brengt mij dus bij mijn redenen om te rebelleren. En als ik dat toch wil blijven doen, welke route dan nog het beste past. Kan ik ook rebelleren in iets reguliers bijvoorbeeld?
Ik riep na 3 weken fokus (huidige baan) al dat ik weg wilde. Nu, na 5 jaar zit ik er nog. Rebelleer ik? Niet echt. Kan ik hierin mezelf zijn? Zoveel als de functie het toelaat. Ik heb het kunnen vormgeven zo goed als het me past. Maar ik wil meer van mezelf tot uitdrukking brengen. Is dat rebels? Eigenlijk niet persé.
Het rebelse was er omdat ik zelf geen ruimte voelde. Nu moet ik dus ervoor waken in de valkuil te trappen en denken dat het is wie ik ben: een rebel. Want dat is niet zo....
Ik heb spontaan zin in ijs. Dus ik haal. En geniet ervan.
Ik weet wat ik wil: ik laat me opleiden tot wijkverpleegkundige niveau 4. Het voelde goed. Het voelt nog goed. En het rebelleren....ja, daar moet ik nog eens goed over nadenken.
Door de healing touch ben ik op het punt uitgekomen dat ik eindelijk van mijn huidige baan weg wil en kan. Ik doe dit werk al 5 jaar, zorg aan huis bij de moeilijkste doelgroep die er zo'n beetje bestaat in de zorg. Maar: ik heb geen enkel algemeen geldend diploma, dus kan nergens fatsoenlijk aan de bak komen. Zo lijkt.
Door gesprekken op de cursus met collega zorgprofessionals, door recente ontwikkelingen en ondersteund door de behandelingen die ik kreeg tijdens de cursus kon ik eindelijk een mogelijkheid zien: werken en leren tegelijk voor wijkverpleegkundige niveau 4.
Het voelde goed. Het voelt nog goed. Maar de respons die van de nieuwe werkgever moet komen, komt moeizaam op gang. Blijkbaar is er daar in de organisatie ook van alles aan de hand. Dat geeft mij de gelegenheid om na te denken en de zogenaamde secondaries (day 2 volgens Bentinho) voorbij te zien komen. Wil ik dit echt?
De healing touch ben ik gaan doen omdat het zo'n beetje de enige energietherapie is die regulier erkend wordt. Mondjesmaat, maar toch. Er hangt niet zo'n vloek op als bijvoorbeeld op Reiki. Zoals ik dat ervaar dan. De cursus is klaar, afgelopen vrijdag de laatste dag. Ik was blij dat het klaar was, want intensief. Ook met alle recente ontwikkelingen in mijn privéleven.
Toen kwam het eerste vrije weekend dat ik had sinds mijn vakantie. Ik was er aan toe......en viel in een gat.
Vandaag stond ik beetje down op. In een geleide visualisatie net zag ik weer die grote hand die mijn hart wil uitknijpen, een terugkerend nachtmerrie-achtig beeld wat ik al jaren heb met tijd en wijlen. Ik besefte dat de hand staat voor alle stemmen ooit uit de samenleving, mijn leven, het grote geheel, die me zeggen wat ik moet en niet mag.
En al mijmerend daarover ging ik in conclaaf. Antwoord op de vraag wat er aan de hand is, was eenvoudig: ik voel alle redenen van ooit tot nu om niet mee te willen doen. Met dat grote geheel.
Heeeeeel erg lang heb ik willen rebelleren. Wilde ik anders, wilde ik de wereld laten zien wat er allemaal mis is. Ik wilde alternatief. Ik wilde niet persé een diploma nodig hebben. Ik wilde laten zien dat het ook anders kan.
Nu, met deze nieuwe werkgever, komt die vraag weer op: ga ik voor het algemeen aanvaardde diploma, of ga ik toch maar de richting op van het alternatieve, en probeer bijvoorbeeld de healing op de rails te zetten? Poging 586 wordt dat dan.
En wat zijn mijn beweegredenen nog om de éne route te kiezen en welke voor de andere? Dat brengt mij dus bij mijn redenen om te rebelleren. En als ik dat toch wil blijven doen, welke route dan nog het beste past. Kan ik ook rebelleren in iets reguliers bijvoorbeeld?
Ik riep na 3 weken fokus (huidige baan) al dat ik weg wilde. Nu, na 5 jaar zit ik er nog. Rebelleer ik? Niet echt. Kan ik hierin mezelf zijn? Zoveel als de functie het toelaat. Ik heb het kunnen vormgeven zo goed als het me past. Maar ik wil meer van mezelf tot uitdrukking brengen. Is dat rebels? Eigenlijk niet persé.
Het rebelse was er omdat ik zelf geen ruimte voelde. Nu moet ik dus ervoor waken in de valkuil te trappen en denken dat het is wie ik ben: een rebel. Want dat is niet zo....
Ik heb spontaan zin in ijs. Dus ik haal. En geniet ervan.
Ik weet wat ik wil: ik laat me opleiden tot wijkverpleegkundige niveau 4. Het voelde goed. Het voelt nog goed. En het rebelleren....ja, daar moet ik nog eens goed over nadenken.
Abonneren op:
Posts (Atom)