zweethut

Veel tekst, maar ik wil het heel graag delen.
Vandaag mijn eerste zweethut gehad, al jaren op mijn to-do-lijst dus. Ik wist dat het moment juist was. Er kwam van alles, wat ik morgen ofzo nog ga proberen te vangen in een met de rest van de wereld deelbare tekst. Voor nu wil ik graag even dit delen met jullie. Omdat het welkom zo bijzonder is door jullie. En dankjewel

Ceremoniemeester zei: als het geluid van de anderen te heftig binnen komt, dan helpt het om zelf geluid te ...maken.

Ik wist dit, ik weet dit, ik heb deze oplossing geprobeerd. Maar in het stille aanwezig zijn voel ik me vaak meer thuis. In het zijn in stilte voel ik me meer tot mijn recht komen. En geluid moeten maken om "anderen te overstemmen" voelt al gauw als schreeuwen. Het is vals geluid. Soortgelijk aan het valse geluid van anderen wat bij mij hard binnenkomt. Het zijn in stilte is mijn thuis, het opzettelijk zwijgen een reactie op alle moeten. En er is een subtiel verschil tussen beiden, wat niet alleen door mij gevoeld wordt.

Ik vocht tegen de "moet en kan niet anders" in deze situatie. De andere optie was namelijk de ruimte en daarmee de groep te verlaten. Wat ik eind vorig jaar in het groot heb gedaan door al mijn bezittingen weg te geven om in de middle of nowhere in een caravan te gaan wonen.

Ik wil de groep niet verlaten. Maar het geluid van de anderen komt vaak te hard binnen. Daar zat ik dan. Aan het einde van een prachtige zweethutceremonie, waar me al heel wat mooie dingen waren ingegeven.

Dit is het conflict van mijn leven in een notendop.

Ik wist dat één van de helpende vrouwen me iets te bieden had. Ze was er voor het eerst bij en leek nog niet doorgewinterd zweethutbegeleidster te zijn. Maar haar moest ik hebben, ze zag me, dat voelde ik.

Het conflict om mijn zwijgen te doorbreken laaide op. Werd gezien door anderen. Gehoord ook, dat voelde ik, in de opzettelijke stilte waar ik me in hulde. Maar het werd pas mogelijk de woorden te vinden toen zij naast me kwam zitten. Ik vertelde haar mijn conflict, en dat ik het antwoord dus niet heb op die vraag: hoe kan ik blijven als het geluid van anderen te hard binnen komt?

Ik vertelde haar dat deze vraag me mijn leven lang heeft voortgedreven. En dat ik dus het antwoord niet heb kunnen vinden. Het maar even zo laat dan.

Ze zei: heb je het al eens gevraagd aan de bomen, de vogels, het vuur. Ik snapte haar vraag in eerste instantie niet eens....tot het in een schok tot me doordrong: ik heb het nog nooit gevraagd aan al die elementen, wezens en spirits in mijn leven bij wie ik wel kan blijven. In de serene rust die me zo eigen is. Wezens, spirits die zelf gewoon maar zijn. Waardoor hun geluid nooit te hard binnenkomt.

Ik dacht altijd: ik heb een probleem met mensen en dat moet ik dus oplossen met de mensen.

En daar zit ik nu. Op het zolderkamertje bij de hostel, omdat ik nog altijd het antwoord niet had op die vraag: hoe kan ik blijven als het geluid van de anderen te hard binnen komt? Want omdat ik die vraag niet kan beantwoorden, weet ik niet waar ik dan wil gaan wonen.

Het antwoord wil gevonden worden.


En ik moet af van het idee dat het zijn in stilte niet bijzonder genoeg is. Dat ik "meer" moet zijn en doen. Dat ik moet schreeuwen, letterlijk of figuurlijk. Mooie werken neerzetten. Flinke prestaties leveren. Om gehoord te worden. Om gezien te worden. Om geliefd te zijn.

Dit raakt aan de vraag of zachte energie geven met aanraking en healing touch eigenlijk wel toevoegt. Want dat gaat over wie ik ben.


Het andere beeld wat ik kreeg was afkomstig van de oermoeder. Ze bood me haar handen in een kom aan. Daarin lag een diamant, die veranderde in een stukje glas en later in water. De boodschap was daarbij dat ik het vermogen heb om dingen te transformeren. Juist in mijn zijn. Dat daar mijn kracht ligt. Waar ik altijd ben blijven sleutelen en verstrikt geraakt ben in het sleutelen aan mezelf, daar is het sleutelen en verbouwen wel één van mijn grootste krachten. Maar juist in wie ik ben, mijn zijn. Juist ook wel in de stilte. Want daarin zit mijn bewuste aanwezigheid.

De dag begon met het besef dat mijn mantra van fijn samen meer gaat om de vraag om ik gewoon mag zijn. Zonder de verplichting om interactie aan te gaan, of überhaupt verbinding te maken. Ik wil graag in de groep zijn, gewoon er zijn. Deel uit te maken van de groep, zonder persé iets te moeten (doen).

Ook zie ik hoe de diamant via glas naar water ging. Van het hardste materiaal op aarde, via glas wat gesmolten kan worden naar water wat vloeibaar is. Dat het allemaal doorzichtig materiaal is, wijst mij op een symbolische betekenis en ik moest denken aan mijn hart-membraan. Want dat is wel veranderd van textuur, flexibiliteit en doorlaatbaarheid.

Ik weet ook: het gaat niet om hard geluid. Ik kan niet tegen vals geluid. Dat komt scherp binnen.

verdragen

Er treedt een vreemd effect op nu ik bijna door de verwerking heen ben van de relatie met ronald. Ik voel heel sterk soort van blijdschap dat ik er van af ben. Het is zo sterk dat het vraagt om erkenning. Hoe moeilijk het was. Hoeveel het me kostte.

En toch heb ik dat onderweg niet zo in de gaten gehad. Of eigenlijk wel geweten maar genegeerd voor een groot deel. Vanwege de harmonie for all. En de neiging er het beste van te maken.

Pas als het echt niet meer wil, geef ik op.

Datzelfde effect treedt nu op naar het werk toe. Nu ik een duidelijk besluit heb genomen en daar stappen toe aan het zetten ben. Nu heb ik een soort van WTF, dat ik dit al 5 jaar doe! 5 jaar terwijl ik  na drie weken wist dat ik niet wilde blijven.

En ik begin te voelen hoe ik ook genoeg krijg van het huidige wonen.

Het is een soort verdragers-mentaliteit, het er maar mee doen en er het beste van te maken. Zolang het duurt. Maar actie ondernemen voor iets anders doe ik pas als zelfs het beste er van maken niet meer lukt.

Waarom? In hemelsnaam....

intermittent fasting

https://happyhealthy.nl/intermittent-fasting/

zelfbeeld

Er zijn nog twee dingen.
Het eerste is een beeld dat nu ontstaat van Ronald, als het sulletje met de handicap. Wat ik niet doe, maar tussen ons ontstaat nu. Denk dat die meer van hem af komt.

Het andere is mijn veranderende gevoel omtrent moeilijk. Mijn moeilijk en de beheersing die ik heb over mijn gebruiksaanwijzing. Ook waar ik makkelijk water bij de wijn kan doen en waar echt niet.

Dan is er bij mij ook een verandering gaande omtrent zelfbeeld en projectie, en die gaat om dat alle mannen in het begin helemaal te wauw zijn, als ik ze zie kijk ik tegen ze op......en als ik ze dan ken, blijkt dat ze minstens net zo beperkt en/of moeilijk zijn als ik. Zo niet erger, omdat ze zichzelf nog helemaal niet goed kennen. Of nog geen aandacht hebben besteed aan hun gebruiksaanwijzing. Of te star of angstig zijn om te willen veranderen/groeien.

De grote uitzondering was Nico.
Kortom: ik ben niet persé moeilijker dan anderen. Of minder waard. Of wat dan ook aan negatiefs. Dat oude mag wel dood. Net zoals ik het Ronald gun om nu bescherming te krijgen in dit verhaal. En ik ons beide de kans op bloeiende liefde gun. :)

asperger

ik heb het ronald gemaild en vandaag kwam hij met de mededeling dat hij al 2 testen ingevuld heeft, waarbij hij in de groep terecht komt met weinig kenmerken maar wel tegen de bovengrens er van komt.

Dat hij de milde variant heeft was me al duidelijk. Anders had hij zich niet zo goed kunnen handhaven. Maar goed, hij neemt mijn opmerking daarover dus heel serieus.

Zit ik nog met de vraag waarom ik het maar niet los kan laten. Toen kwam net: de ervaringen zijn verdwenen als voorbij. Maar de gebruiksaanwijzing vraagt om erkenning. Zo ook de mijne. En de mijne gaat om dat ik pas ophoudt en loslaat als het klaar is. En klaar is het dus nog niet blijkbaar.

Toen: ik wil dat er ook voor hem iets goeds overblijft. Ik wil iets goeds achterlaten. Ik wil hem met iets goeds (van mij) achterlaten. Die riep tranen omhoog. Nog. Opnieuw.

De gedeelde intentie, zoals ik die in blog omschreef, over waardevol zijn voor elkaar, elkaar positief te beïnvloeden en iets te betekenen voor elkaar leek onvervuld te zijn voor hem toen hij uitsprak dat ik mijn besluit al genomen had en hij dacht dat het ook anders had gekund, maar dat niet zei omdat mijn besluit al vaststond. Zo niet cool, na alle tekst die ik besteed heb aan hem zeggen, duidelijk maken, mijn twijfels uitspreken, vragen en zelfs smeken. Maar als hij dat echt vindt, is het nog kut ook. En dus stond er nog een belofte open.

Waar we begonnen met gebruiksaanwijzing, nog in die eerste week al, voordat we het "aan" hadden....daar eindigen we er mee. Ik hoop dat hij er iets mee kan. En ik wens dat terug te krijgen, zodat ik echt los kan laten.

Maar ik heb het gevoel dat ik er niet om kan vragen. Misschien moet ik dat gewoon zelf besluiten, dat ik genoeg heb gedaan. Genoeg heb gegeven, als het ware.

.............

Ik realiseer mee dat dit een algemeen thema nu is: als ik geen (positieve) respons, feedback of bevestiging krijg....ga ik twijfelen aan mijn toegevoegde waarde. Ook mbt de healing touch voel ik die.

En ik moet gewoon zelf besluiten dat ik die echt wel heb. Het is ook telkens zo dat als ik het heb losgelaten, achteraf de feedback alsnog komt.

De selfdoubt echter maakt deel uit van mijn gebruiksaanwijzing. Omdat ik altijd bezig ben met toevoegen, expansie, groeien, verder gaan, verbetering. Maar dat ben ik.

Misschien heb ik nou dan alles gezien hierin?

autisme

https://www.syndroom.info/asperger/

onvervulde wensen

Vandaag voelde ik me wat emotioneel. Dikke keel. En moest veel aan ronald denken.
Dus straks op de app. Stom: ik mis hem niet. Ik mis het delen. Maar juist dat was er niet. En ik besef: die grootste wens bleef onvervuld.
Net zoals mijn grootste wens op werkgebied onvervuld bleef, of mbt mijn plek in de samenleving. En mijn grootste woonwens.

Gisteren schreef ik hoe er een fase voorbij is. Fase 1 was die van de weg kwijt raken. Fase twee van de weg terugvinden naar mezelf. Die is met alles in de relatie met ronald wel afgerond. Nu komt fase 3. Die gaat over het vervullen van de grootste wensen. Zo voelt het.

Mijn grootste relatiewens is om de diepte te delen. Hartsverbinding met mijn man.
Mijn grootste werkwens is om mijn dierbaarste eigenschappen in vreugde te delen en in te zetten voor het goed van anderen. Die eigenschappen zijn empathie, verbinden, begrijpen, helen, ondersteunen.
Mijn grootste woonwens is een fijne eigen rust- en relaxplek hebben in harmonie en te midden van fijne anderen.
Mijn grootste wensen gaan allemaal over fijn samen. Juist vanuit alles wat ik ben. Vooral ook vanuit de diepte dus.

Zuidzorg lijkt de plek om de werkwens mee te vervullen. Ronald lijkt me niet de man om de relatiewens mee te vervullen. Want juist dat wat ik het liefst wilde bleef uit. Voor al het andere had ik water bij de wijn kunnen doen.
Wonen komt als het werk op de rit is. Ik heb verder toch niks anders mee te doen.

Op dit moment zit ik mbt alle drie de thema's nog te kijken met oude situaties, die waarin ik het er maar mee moet doen en er het beste van moet maken. Omdat ik daarmee bij mezelf kon uitkomen en wat ik zelf graag wil. En hoe ik daarvoor kan en wil gaan. Moet gaan. Niet anders meer kan.

Even bewust van zijn is wel een goed ding.