Mijn grootmoeder van vaders kant is overleden in haar 48e jaar. Ze had maagkanker. "Een moeder, weggerukt uit haar gezin, waar zij nog onmisbaar was." Zo staat er op haar bidprentje. "Vol zorg, liefde en opoffering voor haar man en kinderen." Ze wordt vervolgens benoemd als "ene van die edele, karaktervolle, godsdienstige vrouwen die een sieraad en een voorbeeld zijn van een christelijk en huiselijk familieleven, een martelare van haar plicht, gelaten en overgegeven aan haar sterfuur."
Het doet me deugd dat zelfs in die tijd al erkend werd dat er sprake was van opoffering. Van mijn eigen moeder hoorde ik dat grootmoeder in die tijd wel eens tijdens het soepkoken, in de la van het aanrecht een boek had liggen en dat tijdens het koken stiekem las. Als er dan iemand binnenkwam duwde ze met haar buik de la dicht en niemand die het wist. Behalve dan diegene die het wel had gezien en het mijn moeder verteld heeft. In ieder geval.
Ik heb grootmoeder niet gekend, maar toen ik dit hoorde van mijn moeder trok mijn hart samen. Binnen ons gezin, wat een bijzonder samenstelling heeft en een ingewikkelde en soms pijnlijke voorgeschiedenis kent, ben ik de enige die zich openlijk herkent in hoogbegaafdheid. Van hoogbegaafdheid wordt gezegd dat het erfelijk is. Als ik dan terug kijk in mijn voorouderlijke lijnen, dan zou ik zeggen dat het hoge iq bij grootmoeder van vaders kant vandaan komt. Op haar overlijdingsakte staat dat zij zonder beroep was. En dus gezien werd al als martelare van haar plicht.
Toen ik van moeder hoorde over het lezende soepkoken, voelde ik de afschuw over dat er zoveel vermogen aanwezig was bij haar, wat onbenut is gebleven. Wat zelfs geheim moest blijven. Laat me er geen vergissing over bestaan: ik ben zelf moeder en ik heb me voor 100% ingezet voor die taak. Van het grootste belang vond ik het om de belofte trouw te blijven die ik mijn dochter deed daags na haar geboorte. Tegelijkertijd heb ik geploeterd om wat ik nog meer aan vermogen in me draag in de wereld tot uitdrukking te brengen. Veel daarvan en vooral dat wat me het dierbaarst is tevergeefs tot nu.
Toen ik me ruim 20 jaar geleden verdiepte in systemisch werken, werd me duidelijk hoe patronen in de voorouderlijnen door kunnen werken. Niet alleen doordat ouders vanuit hun aangeleerde patronen hun kinderen grootbrengen, maar ook heel direct via overgeërfde lasten. Binnen familiesystemisch werk is dit een bekend fenomeen. Pas de laatste jaren komen daar wetenschappelijke bewijzen voor via epigenetica, dat er genen in ons dna aan en uitgezet worden en op die manier zaken overgeërfd.
Wat had ik graag even met grootmoeder gesproken. Over hoe zij het zelf ervaren heeft, dat ze als martelare werd gezien. Dat ze blijkbaar niet de vrijheid had of voelde om boeken te lezen voor het oog van de wereld. Laat staan daar over te filosoferen of spreken met anderen. Dat denk ik tenminste. Zeker weet ik het niet. Wat had ik graag haar kijk op zaken gehoord, en mijn zienswijze daar aan gespiegeld.
Ik voel dat het tijd is geworden om deze last "martelaarschap zijn van je plicht" in te ruilen voor het opbouwen van vermogen vanuit het tot nu onbenutte vermogen in deze voorouderlijke lijn. Als om de weg vrij te maken voor mezelf en degenen na mij. Martelaarschap is niet nobel of edel zoals het bidprentje zegt, leven naar vol vermogen daarentegen wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten