permissie

Ik heb het gedurende mijn wandel in bewust(er) worden en leven wel eens meegemaakt dat er dingen zodanig verschuiven in mijn overtuigingen systeem, dat het leven er ineens anders uitziet. Een gebeurtenis met een duidelijk ervoor en erna. Met traumatische events gebeurt dit, maar het tegenovergestelde dus ook.

Na mijn vorig blog over grootmoeder kwam ik er in een opstelling achter dat er blokkades actief waren in mijn systeem die in ieder geval ook bij haar al aanwezig waren. Blokkades waar ik heel mijn volwassen leven al mee doende was en die ik maar niet veranderd kreeg. Wat ik ook deed, vanuit welke benadering ik het ook aanvloog, hoe ik ook bezig bleef met het elimineren van beperkende overtuigingen....het veranderde onder de streep niks aan het feit dat ik een blokkade voelde op het tot uitdrukking brengen van mijn intellectuele vermogens. Om gek van te worden. Het voelde als geen permissie hebben.

Toen ik tijdens het opstellen het deel van mij liet spreken wat belast is met die blokkade kwam er een verdriet vrij van heb ik jou daar. Ineens raasde zo'n beetje heel mijn geschiedenis op dit vlak voorbij en zag ik hoe ik geploeterd had om werk vanuit mijn eigen visie neer te zetten, wat uiteindelijk nooit van de grond kwam. In plaats daarvan bleef ik steeds terugvallen in praktisch werken, zonder te begrijpen wat er precies aan de hand was waardoor het niet lukte wat ik zo graag wilde. Terwijl ik op sommig ander vlak enorm succesvol kan zijn. Alle oneliners over "je moet je dromen waarmaken, je highest excitement volgen" en meer van dat soort ideeën hadden er tot dan nooit iets aan kunnen veranderen. Het kan een enorme valkuil zijn om absolute waarde te hechten aan opmerkingen als bovenstaande, omdat het je kan doen vervallen in een gevoel van iets niet goed doen als het niet lukt. Voor mij zout in de oude wonde van falen en mislukt zijn.

Ik nam het besluit om één en ander op papier te schrijven, de geschiedenis met grootmoeder meenemend en in een kort maar krachtig ritueel-moment het papier te verbranden. Niet in een officieel vuur ofzo en dat ik er een heel ding van maakte, nee, gewoon boven de gootsteen, passend bij hoe het was voor haar en mij. De fik d'r in, gvd. Het snippertje wat overbleef heb ik op een steen geplakt en bij andere kleine herinneringsdingetjes gelegd. Zo, dat zit op een steen en niet meer in mijn systeem.

Wat er aan respons opkwam had ik niet zien aankomen. Een paar dagen lang raasden er allerlei emoties en herinneringen voorbij en voelde ik hoe ik klein had moeten blijven, om redenen die mij verder niet bekend waren, maar des te voelbaarder. Er kwam een power bovendrijven, die de oude gvd deed verbleken. In het verleden heb ik wel eens van die gvd-momenten gehad als ik weer eens dreigde te imploderen op mezelf, als ik mezelf te lang en te veel klein had gemaakt onder druk avn de omstandigheden en het niet langer houdbaar meer was. Dan kwam ik op zo'n punt uit van: en nou móet er echt iets veranderen, gvd, al moet de onderste steen boven komen. En dan gebeurde dat ook.

Ik heb me wel eens verdiept in dit fenomeen en het op commando tevoorschijn willen toveren, maar dat lukte dan ook weer niet. Inmiddels begrijp ik hoe dat komt.

Ergens gedurende die dagen razernij voelde ik hoe ik verder wilde studeren, of beter gezegd: eindelijk echt gaan studeren aan de universiteit. Theorie in plaats van praktijkgericht hbo. Niks mis met dit laatste, maar mijn hoofd vraagt om andere manieren om mijn vermogen tot uitdrukking te brengen. Mensen die me al langer kennen, weten van mijn wens om alsnog "dat diploma" te halen, al wist ik niet precies welk diploma dat dan moest zijn. En nu dus heb ik de daad meteen bij het woord gevoegd en me ingeschreven voor de universitaire studie filosofie. Waar het toe gaat leiden en hoe de boel zich verder ontvouwt ga ik zien vanaf hier, want ook deze actie roept al meteen van alles in me op, wat gezien wil worden. Al met al een bijzondere ontwikkeling.