mail naar van der Loo

Hallo

Vandaag sprak ik Marieke, eigenaar van 't Vergeten Goed, over het huren van winkel- of andere ruimte in de (de buurt van) de Midas. Eerder al had ik gezien op jullie website de ruimte die te huur staat tegenover de Primera. Marieke wees me echter op de start van The Reformer van Leefstijlhuis, op de eerste verdieping van de Midas. Dat was me nog niet opgevallen. Ik begreep van Marieke dat het de bedoeling gaat zijn dat er wat meer dienstverlening aangeboden gaat worden in de Midas in de toekomst.

Ikzelf ben op zoek naar een ruimte, liefst een ruimte waarin ik dienstverlening kan combineren met winkelaanbod. Op dit moment ben ik zzp-er en geef ik beweeglessen aan senioren via Onis in het Kwartier. Het gaat hierbij om stoelyoga en zitdans. Dit is booming business, kan ik wel zeggen, niet alleen voor ouderen, maar ook voor jongere mensen die niet kunnen aansluiten bij het bestaande aanbod. Zo heb ik bijvoorbeeld twee blinde dames tussen mijn deelnemers. Daarnaast is zitdans in opkomst en wordt steeds duidelijker dat (zit)dans erg goed is voor senioren met een chronische beperking zoals parkinson en dementie. Ik ben opgeleid om les te geven volgens een speciale methode (Switch2move) en wil dit gaan meenemen in mijn activiteiten en verder uitbouwen. 

Daarnaast werk ik nog als zzp-er in de zorg (verzorgende ig/maatschappelijk zorgverlener) en dat werk wil ik loslaten. Ik wil graag zelfstandig (dus los van Onis) verder gaan met wat ik heb opgebouwd met de beweeglessen en stoelyoga en zitdans aanbieden. En deze activiteiten verder uitbouwen met zitdans voor mensen met parkinson en daarnaast zou ik ook graag meditatiemomenten gaan aanbieden.

Ik zoek daarom een ruimte die ik structureel kan huren (dus geen zaal ergens die ik dan per moment afhuur). Mijn ideaal is om een soort combinatie te maken met het aanbieden van inloopmomenten overdag met koffie en een praatje voor kwetsbare ouderen (of alle leeftijden) en zelfs een klein hoekje winkel met spirituele artikelen. Een beetje te vergelijken met het Levensatelier, maar dan in het klein en met mijn eigen sfeer en stijl.

De winkelruimte in de Midas op de begane grond is niet geschikt of om te bouwen naar een plek voor beweeglessen, lijkt me? Indien wel, dan sta ik daar voor open. Ik kan me voorstellen dat mijn idee op die plek niet helemaal past, maar ik wilde het toch voorleggen. Wie weet is er ruimte voor creatieve oplossingen.

Routerprobleem

 Hoi Emma,

Hieronder mijn bevindingen na een hele speurtocht afgelopen dagen. Het is best een heel verhaal, en ook wel wat technisch. Maar ik schrijf het toch allemaal, mogelijk leidt het tot verheldering voor Albert.

Ik heb zowel de laptop als de telefoon getest op de wifi op drie andere plekken (Hema, de wifi van Onis Welzijn in het Kwartier en Bakker Bart) en heb daar geen problemen. Het duurt bij openbare netwerken soms even om zware sites te laden, maar dat is normaal en verder laadt het dus wel allemaal op die andere plekken. Ik heb hierbij van alles geprobeerd, Youtube, Gmail, andere google-apps zoals Google maps, een inlogpagina voor het werk, enkele andere sites met afbeeldingen. Zowel op laptop als telefoon gaat dat goed. Dus het probleem heeft iets te maken met de router (of de kast).

Ik heb AI mee laten denken over het probleem en alles doorlopen wat die kon bedenken. Dat was nogal wat. Wat ik nu ga schrijven klinkt alsof ik er veel verstand van heb, maar ik praat gewoon AI na en wat ik heb ontdekt onderweg. Albert zal er mogelijk meer van snappen. Want het gaat niet alleen om verbinding hebben, maar om veel meer, heb ik ontdekt.

Het lijkt er op dat er in ieder geval een probleem is met DNS, daarmee zou het gaan om een instabiele DNS-proxy in de router. DNS gaat over adressen van websites ed. Op suggestie van AI heb ik handmatig één en ander aangepast naar de meest veilige en betrouwbare Google DNS-server. Normaal gesproken staat dit op apparaten op automatisch en gaat het ook goed. De handmatige instelling naar de publieke DNS-server van Google (8.8.8.8) heb ik daarvoor gebruikt, waarmee ik al een groot probleem omzeil. Dat gaat over IPv4, handmatig stabiel en betrouwbaar ingesteld. Dat kon ik op laptop en telefoon doen, maar niet op de router in eerste instantie.

Daarmee lijkt wel het grootste probleem opgelost, en blijft vooralsnog alleen gedoe met gmail en enkele google-apps, zoals google-maps. Ik zou ook op de router één en ander moeten aanpassen en ook daar IPv4 handmatig instellen, maar daarvoor moest ik dus toegang krijgen tot de router, wat in eerste instantie niet lukte (uiteindelijk wel, zie hieronder).

Daarnaast lijkt het bij de router ook om MTU te gaan op één of andere manier en dat pakketten te groot zijn voor de router of verzoeken daarvoor niet goed aankomen. Gmail (of een google-account) is een groot pakket blijkbaar, of daar komt het nauw met het beantwoorden van verzoeken. Zoiets. Allerlei andere zware sites, met veel afbeeldingen enz, sites als Youtube, doen het gelukkig nu wel.

Andere dingen die opgevallen zijn, omdat AI de suggestie deed om eerst één en ander te checken: de router geeft aan dat de "host unreachable" is bij "pingen". Dat is niet helemaal zoals het zou moeten. (Zegt mij allemaal niet zo veel, maar Albert snapt het wss wel). Daarmee kan je checken of er lost packages zijn en of alles terug komt wat verstuurd wordt. Daar reageerde de router niet helemaal goed op.

Ook kon ik de router niet bereiken op zijn eigen ip-adres, daarbij weigerde het de toegang. Dat zou wel moeten kunnen blijkbaar en dat lukte idd wel bij de router van de Winterkoning. Mijn router doet dus niet helemaal wat zou moeten. Weigert toegang en kan verzoeken niet helemaal goed verwerken.

Uiteindelijk heb ik toch samen met AI toegang kunnen krijgen tot de router toen ik software voor de router zelf downloadde (dat lukt dan gelukkig allemaal weer wel) en in "winbox" (dat is de software voor dit type router) één en ander kon aanpassen om uit te proberen. IPv4 handmatig instellen voor stabiele DNS, IPv6 uitzetten, de MTU van 1500 naar 1492 zetten en zo nog wat dingen. Er waren dingen in die software te zien die niet helemaal waren zoals ze zouden moeten zijn, volgens AI. Maar aanpassing daarin leidde niet tot de structurele oplossing, dus dat heb ik allemaal terug gezet.

Andere bevindingen: op de router van de Winterkoning heb ik vandaag nog eens geprobeerd en toen kreeg ik dezelfde problemen met gmail en google-maps. Zowel via mijn router als die van de winterkoning worden de google-onderdelen niet stabiel geladen/bereikt, de éne keer werkt het, de andere keer niet. 

Navraag gedaan bij Youri naar zijn huidige ervaringen met internet. Hij gaf aan niet veel op de laptop te doen, maar dat het internet soms wegvalt voor enkele momenten en dan weer terug komt. Zo ook met de smart-tv. 

Wat ik zelf nou alleen nog kan onderzoeken: hoe het gaat met de laptop van Youri op mijn router en dan inloggen onder mijn account. Dan kan ik voor 100% uitsluiten dat het iets is aan mijn kant. Youri is echter nu nog weg, en pas over twee weken weer terug. Echter is het al wel duidelijk dat er iets mis is met de router door alle gecheckte zaken, hierboven beschreven.

Voor nu lijkt het er dus op dat er iets mis is met de router(s) of (ook) met de kast waar onze routers op aangesloten zijn. Maar als ik de enige in onze hoek ben die hier melding van maakt, dan lijkt het me eerder om de router te gaan. Wel toevallig dat het dan zowel mijn router is als die van de Winterkoning.

Of mogelijk is het toch iets met de kast en maak ik meer gebruik van internet dat de meeste anderen in mijn buurt en valt het mij daarom eerder op. Kan ik me ook voorstellen, ik heb het nodig voor mijn werk, voor mij is internet belangrijker dan tv, bijvoorbeeld. Of iets anders nog, zowel een combi van deze router met de kast, ofzo, geen idee verder.

Omdat het meeste nu omzeild is, heeft het wat mij betreft voor nu geen grote haast en kan ik wel eerst wachten tot Youri terug is om dat laatste nog uit te proberen. Daarmee wordt ook duidelijk hoe het tot dat moment verder gaat.

Is dat een idee?

Het is een heel verhaal geworden en ik ben er heel wat wijzer door geworden. Ontdekt dat er veel meer is wat ik zelf kan doen, dan ik wist, zoals toegang krijgen tot de router. Gemerkt ook dat er zoveel meer is wat meespeelt bij een goed verloop van toegang tot internet. Anyways, zo ben je helemaal op de hoogte. Ik hoor graag wat jij of Albert er van denken.

aan Senna over tarief

Hallo Senna,

Zoals je misschien weet ga ik na de zomervakantie stoppen met enkele groepen stoelyoga en zitdans. Ik voel mij daartoe genoodzaakt, waar dit natuurlijk nooit de opzet was toen ik er mee startte. Afgelopen woensdag heb ik twee gastlessen verzorgd voor Zij Actief Asten. Daar ben ik in oktober vorig jaar al voor gevraagd. De opkomst was erg groot, in totaal 47 vrouwen deden mee en er kwamen veel enthousiaste reacties terug. Ook nieuwe aanmeldingen.

Om er voor te zorgen dat mijn zaken voor de belastingdienst in orde zijn, heb ik de lopende overeenkomst met Onis er nog eens bij gepakt. Deze is niet meer up to date. 

Ook is het voor mij niet acceptabel meer dat ik als volledig zelfstandig ondernemer niet kan onderhandelen over het uurtarief. Dat maakt meteen duidelijk dat er geen sprake is van een gelijkwaardige positie, waar dat wel het geval zou moeten zijn bij het sluiten van een overeenkomst tussen twee bedrijven. In het kader van schijnzelfstandigheid vind ik het belangrijk als zelfstandig ondernemer serieus genomen te worden. Ik ga daarom niet meer akkoord met het huidige uurtarief.

De gastlessen bij Zij Actief hebben mij gewezen op de waarde die mijn lessen hebben. Ik heb door mijn scholing een heel bewuste keuze in de aanpak en vormgeving van de lessen zoals ik die geef. Dit is bijzonder waardevol en ik vind het belangrijk dat die waarde zich terugvertaalt naar financiële vergoeding. 

Daarom stel ik voor naar een uurtarief te gaan van 52 euro per uur. Een passender uurtarief voor een gespecialiseerd beweegdocent met de scholing die ik heb gehad. En ik ontvang graag een overeenkomst die weer klopt. Als dat akkoord is, dan zie ik de aangepaste overeenkomst van harte tegemoet. Indien dat niet het geval is, dan eindigt de samenwerking wat mij betreft en geef ik de opdracht terug.

Excuses als dit hardvochtig overkomt. De gang van zaken rondom dit uurtarief gecombineerd met het feit dat er dit jaar al drie keer niet op tijd betaald is, waarmee Onis in gebreke is geweest, contractbreuk heeft gepleegd en hoe daar mee omgegaan werd toen ik de communicatie daarover aanging, hebben mijn vertrouwen in de werkrelatie geschaad. Voortzetting kan voor mij alleen werken als serieus meegenomen wordt wat voor mij belangrijk is.

aan Nina mbt overeenkomst

Hallo Nina,

Aansluitend aan mijn vorige respons (zie de mail hieronder) heb ik even het oude contract en de mailwisseling met Monique in augustus vorig jaar erbij gepakt. Ik merk dat ik toch niet akkoord kan gaan met de betalingstermijn van 30 dagen. Ik wil bij de termijn van 14 dagen blijven, die ik met Monique toen heb afgesproken. Als je wil kan ik je de mailwisseling nog even toesturen, waarin zij voorstelt om deze termijn te hanteren met stricte naleving ervan. 

Omdat er in dat jaar verschillende keren te laat betaald was, en daarmee dus door haar niet tijdig volgens afspraak voldaan werd aan de betalingsverplichting, heb ik toen mijn verplichtingen opgeschort en vond ik het tijd om de overeenkomst en daarmee de samenwerking te beëindigen. Zo sta ik er nog in, te meer omdat er nu opnieuw niet op tijd betaald is. Wat mij betreft blijft Monique of wie er verantwoordelijk voor is nu hiermee in gebreke.

Ik merk dat ik dit niet meer wil afwachten, zeker niet tot een maand na facturering. Ik heb ook rekeningen te betalen. Voor mij is het daarom belangrijk dat de huidige betalingstermijn van 14 dagen blijft gehandhaafd, én dat er in de overeenkomst een artikel opgenomen wordt over het beëindigen van de overeenkomst bij het in gebreke blijven van één van de partijen. Dit artikel staat in het oude contract wel vermeld, wat een contract voor onbepaalde tijd is, en is daarmee dus ook nog steeds van kracht.

Excuses als dit hardvochtig overkomt, maar de ervaringen met het niet-tijdige betalen hebben mijn vertrouwen ernstig geschaad. 

Mocht je akkoord kunnen met de zaken die voor mij belangrijk zijn, dan zie ik een aangepaste overeenkomst van harte tegemoet. Als dit niet het geval is, dan betekent dat voor mij het einde van de samenwerking en geef ik de opdracht met de geplande diensten terug.

aan Albert voor nieuw contract

Hallo Albert,

Carry hier, zzp-er in de nacht. Al sinds januari 2022 werk ik met regelmaat bij de Villa in de nacht. De overeenkomst die is opgesteld toen ik begon als nachtzuster stamt nog van dat jaar en is daarna niet meer vernieuwd. Daarom ook niet meer up-to-date. Ingrid van de slaapzuster staat er nog als bemiddelaar tussen en het uurtarief is nog steeds als dat van toen.

Graag zou ik een nieuwe overeenkomst willen tekenen, en heb als voorstel een aangepast uurtarief van 49 euro voor de uren tijdens de nachtdienst, met 10% toeslag in de weekenden. Ik hoor graag of je daarmee akkoord kunt gaan.

met vriendelijke groet,
Carry Verrijt

aan Lotte over wanbetaling

Hoi Lotte,

Heb jij er enig idee van hoe het komt dat de facturen de laatste tijd te laat betaald worden? Dit is nu de derde keer in enkele maanden tijd. Het eerste jaar dat ik voor Onis werkte werd er vaak al binnen een week betaald, daarna werd dat zoetjes aan wat later en de laatste maanden moet ik er om vragen als de betalingstermijn al is verlopen. De afspraak, die we samen maakten, is om binnen 14 dagen de factuur te voldoen, daar is Onis zelf mee gekomen. 

Het roept bij mij serieuze vragen op dat de afspraak vanuit Onis niet nagekomen wordt, ik ervaar dat als een gebrek aan respect voor de overeenkomst die we gezamenlijk hebben ondertekend. Niet verdiend ook, zo'n behandeling, ik hou me altijd aan mijn deel van de afspraak.

Voorgaande keren heb ik hierover met Suzan contact gehad, de laatste keer kwam zij met de opmerking "het is ook erg druk zo aan het begin van het jaar", waar ik verder niks mee kan en in feite ook niks mee te maken heb. Als ik het ergens druk mee heb, zal ik niettemin toch aan mijn deel van de afspraak moeten voldoen, lijkt me. Ik vind het belangrijk dat ik datzelfde terug kan verwachten van de zakelijke partners waar ik mee in zee ben gegaan.

Daarom even deze mail naar jou nu dan, want de eerdere communicatie met Suzan heeft niet tot structurele verbetering geleid.

Hopelijk zo meer succes.

voor Youri

Heej, ik zat in de auto nog wat na te denken over jouw verhaal mbt het werk, en ik bedacht dat ik je wilde wijzen op het feit dat je baas, en jijzelf natuurlijk ook, er bij gebaat is dat jij floreert. Jij bent al in dienst om duidelijke redenen, en het feit dat jij mogelijk meer last hebt van deze collega dan anderen, doet er verder niet zo toe, zou ik vinden. Wellicht is het de keerzijde van een eigenschap die in andere situaties juist heel positief uitpakt. Zoals we die allemaal hebben. Belangrijk om rekening te houden met je eigen gebruiksaanwijzing, lijkt me, om het werk te kunnen blijven leveren zoals je doet als je goed vooruit kunt. Ik voelde dit een beetje opkomen, omdat het er op leek dat je die eigenschap lastig vindt, oid. En dat is onterecht, naar mijn idee. Maar misschien wel iets om serieus met de baas te bespreken, als je geen of te weinig invloed kunt uitoefenen op de interactie met de collega in kwestie. 

permissie

Ik heb het gedurende mijn wandel in bewust(er) worden en leven wel eens meegemaakt dat er dingen zodanig verschuiven in mijn overtuigingen systeem, dat het leven er ineens anders uitziet. Een gebeurtenis met een duidelijk ervoor en erna. Met traumatische events gebeurt dit, maar het tegenovergestelde dus ook.

Na mijn vorig blog over grootmoeder kwam ik er in een opstelling achter dat er blokkades actief waren in mijn systeem die in ieder geval ook bij haar al aanwezig waren. Blokkades waar ik heel mijn volwassen leven al mee doende was en die ik maar niet veranderd kreeg. Wat ik ook deed, vanuit welke benadering ik het ook aanvloog, hoe ik ook bezig bleef met het elimineren van beperkende overtuigingen....het veranderde onder de streep niks aan het feit dat ik een blokkade voelde op het tot uitdrukking brengen van mijn intellectuele vermogens. Om gek van te worden. Het voelde als geen permissie hebben.

Toen ik tijdens het opstellen het deel van mij liet spreken wat belast is met die blokkade kwam er een verdriet vrij van heb ik jou daar. Ineens raasde zo'n beetje heel mijn geschiedenis op dit vlak voorbij en zag ik hoe ik geploeterd had om werk vanuit mijn eigen visie neer te zetten, wat uiteindelijk nooit van de grond kwam. In plaats daarvan bleef ik steeds terugvallen in praktisch werken, zonder te begrijpen wat er precies aan de hand was waardoor het niet lukte wat ik zo graag wilde. Terwijl ik op sommig ander vlak enorm succesvol kan zijn. Alle oneliners over "je moet je dromen waarmaken, je highest excitement volgen" en meer van dat soort ideeën hadden er tot dan nooit iets aan kunnen veranderen. Het kan een enorme valkuil zijn om absolute waarde te hechten aan opmerkingen als bovenstaande, omdat het je kan doen vervallen in een gevoel van iets niet goed doen als het niet lukt. Voor mij zout in de oude wonde van falen en mislukt zijn.

Ik nam het besluit om één en ander op papier te schrijven, de geschiedenis met grootmoeder meenemend en in een kort maar krachtig ritueel-moment het papier te verbranden. Niet in een officieel vuur ofzo en dat ik er een heel ding van maakte, nee, gewoon boven de gootsteen, passend bij hoe het was voor haar en mij. De fik d'r in, gvd. Het snippertje wat overbleef heb ik op een steen geplakt en bij andere kleine herinneringsdingetjes gelegd. Zo, dat zit op een steen en niet meer in mijn systeem.

Wat er aan respons opkwam had ik niet zien aankomen. Een paar dagen lang raasden er allerlei emoties en herinneringen voorbij en voelde ik hoe ik klein had moeten blijven, om redenen die mij verder niet bekend waren, maar des te voelbaarder. Er kwam een power bovendrijven, die de oude gvd deed verbleken. In het verleden heb ik wel eens van die gvd-momenten gehad als ik weer eens dreigde te imploderen op mezelf, als ik mezelf te lang en te veel klein had gemaakt onder druk avn de omstandigheden en het niet langer houdbaar meer was. Dan kwam ik op zo'n punt uit van: en nou móet er echt iets veranderen, gvd, al moet de onderste steen boven komen. En dan gebeurde dat ook.

Ik heb me wel eens verdiept in dit fenomeen en het op commando tevoorschijn willen toveren, maar dat lukte dan ook weer niet. Inmiddels begrijp ik hoe dat komt.

Ergens gedurende die dagen razernij voelde ik hoe ik verder wilde studeren, of beter gezegd: eindelijk echt gaan studeren aan de universiteit. Theorie in plaats van praktijkgericht hbo. Niks mis met dit laatste, maar mijn hoofd vraagt om andere manieren om mijn vermogen tot uitdrukking te brengen. Mensen die me al langer kennen, weten van mijn wens om alsnog "dat diploma" te halen, al wist ik niet precies welk diploma dat dan moest zijn. En nu dus heb ik de daad meteen bij het woord gevoegd en me ingeschreven voor de universitaire studie filosofie. Waar het toe gaat leiden en hoe de boel zich verder ontvouwt ga ik zien vanaf hier, want ook deze actie roept al meteen van alles in me op, wat gezien wil worden. Al met al een bijzondere ontwikkeling.

vol vermogen

Mijn grootmoeder van vaders kant is overleden in haar 48e jaar. Ze had maagkanker. "Een moeder, weggerukt uit haar gezin, waar zij nog onmisbaar was." Zo staat er op haar bidprentje. "Vol zorg, liefde en opoffering voor haar man en kinderen." Ze wordt vervolgens benoemd als "ene van die edele, karaktervolle, godsdienstige vrouwen die een sieraad en een voorbeeld zijn van een christelijk en huiselijk familieleven, een martelare van haar plicht, gelaten en overgegeven aan haar sterfuur."

Het doet me deugd dat zelfs in die tijd al erkend werd dat er sprake was van opoffering. Van mijn eigen moeder hoorde ik dat grootmoeder in die tijd wel eens tijdens het soepkoken, in de la van het aanrecht een boek had liggen en dat tijdens het koken stiekem las. Als er dan iemand binnenkwam duwde ze met haar buik de la dicht en niemand die het wist. Behalve dan diegene die het wel had gezien en het mijn moeder verteld heeft. In ieder geval.

Ik heb grootmoeder niet gekend, maar toen ik dit hoorde van mijn moeder trok mijn hart samen. Binnen ons gezin, wat een bijzonder samenstelling heeft en een ingewikkelde en soms pijnlijke voorgeschiedenis kent, ben ik de enige die zich openlijk herkent in hoogbegaafdheid. Van hoogbegaafdheid wordt gezegd dat het erfelijk is. Als ik dan terug kijk in mijn voorouderlijke lijnen, dan zou ik zeggen dat het hoge iq bij grootmoeder van vaders kant vandaan komt. Op haar overlijdingsakte staat dat zij zonder beroep was. En dus gezien werd al als martelare van haar plicht.

Toen ik van moeder hoorde over het lezende soepkoken, voelde ik de afschuw over dat er zoveel vermogen aanwezig was bij haar, wat onbenut is gebleven. Wat zelfs geheim moest blijven. Laat me er geen vergissing over bestaan: ik ben zelf moeder en ik heb me voor 100% ingezet voor die taak. Van het grootste belang vond ik het om de belofte trouw te blijven die ik mijn dochter deed daags na haar geboorte. Tegelijkertijd heb ik geploeterd om wat ik nog meer aan vermogen in me draag in de wereld tot uitdrukking te brengen. Veel daarvan en vooral dat wat me het dierbaarst is tevergeefs tot nu.

Toen ik me ruim 20 jaar geleden verdiepte in systemisch werken, werd me duidelijk hoe patronen in de voorouderlijnen door kunnen werken. Niet alleen doordat ouders vanuit hun aangeleerde patronen hun kinderen grootbrengen, maar ook heel direct via overgeërfde lasten. Binnen familiesystemisch werk is dit een bekend fenomeen. Pas de laatste jaren komen daar wetenschappelijke bewijzen voor via epigenetica, dat er genen in ons dna aan en uitgezet worden en op die manier zaken overgeërfd. 

Wat had ik graag even met grootmoeder gesproken. Over hoe zij het zelf ervaren heeft, dat ze als martelare werd gezien. Dat ze blijkbaar niet de vrijheid had of voelde om boeken te lezen voor het oog van de wereld. Laat staan daar over te filosoferen of spreken met anderen. Dat denk ik tenminste. Zeker weet ik het niet. Wat had ik graag haar kijk op zaken gehoord, en mijn zienswijze daar aan gespiegeld.

Ik voel dat het tijd is geworden om deze last "martelaarschap zijn van je plicht" in te ruilen voor het opbouwen van vermogen vanuit het tot nu onbenutte vermogen in deze voorouderlijke lijn. Als om de weg vrij te maken voor mezelf en degenen na mij. Martelaarschap is niet nobel of edel zoals het bidprentje zegt, leven naar vol vermogen daarentegen wel.

Coherentiekunde

Toen ik in 2023 startte met de opleiding tot psychomotorisch therapeut, moest ik ergens stage gaan lopen. Na enig speurwerk werd dat de organisatie hier in de buurt gespecialiseerd in slaapstoornissen en epilepsie. Ik kwam terecht op de dagbesteding voor mensen met ernstige meervoudige beperkingen, in het zg gedragscluster, oftewel mensen die met een mooi nieuw woord moeilijk verstaanbaar gedrag vertonen.

Eén van de bewoners met wie ik één op één mocht werken was Jelmer (fictieve naam voor de privacy). Hij vertoonde automutilerend gedrag, sloeg zichzelf en trok zichzelf aan de haren en schreeuwde veel. Jelmer woonde nog maar kort in één van de woningen op het terrein, kwam van een andere organisatie af, waar hij het "niet zo goed deed".

Al snel vielen me dingen op zowel aan het gedrag van Jelmer als aan d eopmerkingen die over hem gedaan werden door begeleiding. Zo zou hij zichzelf slaan om zichzelf prikkels toe te dienen als hij daar een gebrek aan ervaarde: het slaan is niet negatief, maar dat doet hij om prikkels te ervaren. Bij mij sloegen direct alarmbellen aan: dit klopt niet.

Nieuwsgierig dook ik in zijn dossier en vond een si-verslag waarin één en ander stond uitgelegd. Meteen werd duidelijk dat de begeleiding één en ander nogal kort door de bocht toepaste. Tegelijkertijd was mij ook nog erg onduidelijk wat precies ten grondslag aan zijn gedrag. Ik ging met hem aan de slag. Ontdekte al vrij snel dat hij in mijn één op één sessies geen automutilerend gedrag vertoonde. Ik kwam er achter dat hij heel erg leerbaar was, dingen kon onthouden die we een keer eerder hadden geoefend.

Ik ging met mijn bevindingen in gesprek met de orthopedagoog. Zij stond open voor mijn bevindingen, maar was wel de deskundige op gebied van gedrag. Zij vond Jelmer een ontwikkelingsleeftijd hebben van een half jaar. Dat kon ik in het geheel niet rijmen met zijn leerbaarheid en wat hij allemaal mee kreeg van gesprekken om hem heen. Maar het probleem bij Jelmer was, dat hij niet echt kon praten. Hij had enkele woorden tot zijn beschikking, die ook nog eens moeilijk te verstaan waren. Aan zijn gehoor mankeerde echter helemaal niets.

Ik werd zijn spreekbuis. Het werd mij duidelijk dat Jelmer traumaresponsen vertoonde in bepaalde situaties. Met zijn gedrag liet zien hoe overprikkeld hij raakte, hoe angstig hij werd en dat er iets echt in de weg zat. Met de orthopedagoog kwam ik echter niet verder, we verschilden te erg van mening.

Mijn hoop was gevestigd op de regie-activiteitenbegeleidster, met vele jaren praktijkervaring en gevoelig oog voor de individuele mens. Zowel bewoners als collega's had zij snel in het vizier. Ik vroeg haar eens mee te kijken als ik met Jelmer aan het werk was, hoe fijn hij nabijheid kon ervaren, hoe we in dialoog kwamen en hoe we samenwerkten. En vroeg haar dit te vergelijken met de dagelijks gang van zaken binnen de groep. Ik gaf haar daarbij mijn observaties mee van de houding van begeleiders en wees haar op rapportages. Ze was verbijsterd door Jelmer's gedrag. En ik opgelucht dat ze het zag. Ik kan nog ontroerd raken als ik er aan denk. Dit was één van mijn meest dankbare "klussen" en één waar ik erg trots op ben.

Het werd het begin van een nieuwe aanpak. Later heb ik hrv-metingen gedaan tijdens interveties, dit voor een opdracht voor school, waarmee ik zelfs "harde data" kon gebruiken om mijn punten te onderbouwen. Het meten van hart-coherentie werd dit door een collega genoemd, wat niet helemaal klopte, maar ze begreep wel waar ik mee bezig was. Ook dit werd waardevol gevonden, ik werd gevraagd om metingen te doen bij enkele andere bewoners en hun gedrag in kaart te brengen gecombineerd met vermoeden van welbevinden. Ze konden allemaal niet praten.

Mijn meerwaarde zit 'm dan in dat ik breder kijk, meer organisch. Kennis meenemend en die combineren met onderstromen die voelbaar zijn, maar soms heel lastig hard te maken. Micro-expressies, zien wat zich toont zonder verhaal erbij, metafysisch en voelend weten, gecombineerd met mijn vermogen om coregulerend op te treden en hoe gedrag zich dan laat zien. 

Het is gelukt om diverse collega's daar te overtuigen van mijn kundigheid op dit vlak, ook al laat zich dat niet in een bekend beroep vangen, zoals orthopedagoog. De meeste deskundigen hebben een afgescheiden domein waarbinnen ze werken, voor mij is juist de onderlinge samenhang van het grootste belang om een vollediger beeld te krijgen en tot nieuwe antwoorden te komen, die meer structureel helpen. 

Eén van de collega's zei me op enig moment: dat ze hier maar een functie van maken, en je op meer plaatsen ingezet kan worden. Ik was ten slotte op dat moment nog stagiaire, en bijna klaar met mijn jaar-stage. Dat zag ik wel zitten, maar dacht ook dat hier geen "geld" voor zou zijn (lees: vrijgemaakt worden). Vooral binnen die sector in de zorg waar het meest in bezuinigd moet worden: de gehandicaptenzorg. Groot was mijn verbazing toen ze enkele maanden later met het verzoek kwamen om met drie andere bewoners aan het werk te gaan en hun gedrag in kaart te brengen, om zo tot een beter zorg-aanbod te komen. Zo rolde ik als vanzelf in een specialisatie die vraagt om een eigen naam.

Elasticiteit

"Je verandert dingen nooit door tegen een bestaande realiteit te vechten. Beter bouw je iets nieuws dat het bestaande systeem overbodig maakt." Een quote van futurist Buckminster Fuller. 

Samen met AI was ik aan het brainstormen gegaan over passende tekst waarin ik mijn unieke kwaliteiten omschrijf. AI vond het niet moeilijk en ik was wel content met de uitkomst. Toch voelde het niet als mijn tekst en vroegen er intern nog wat zaken om aandacht.

Ik werk als beweegdocent, geef stoelyoga, stoeldans en dansworkshops. De stoelyoga en stoeldans geef ik aan groepen senioren, sommigen daarvan met enige beperking. We doen dit in een kring. Ik ben me erg bewust van de neurobiologische effecten hiervan, en kies hier dus bewust voor. Zowel de voordelige effecten als de risico's die er in schuilen zijn me bekend.

Wanneer mensen om je heen hetzelfde ritme, tempo of gedrag hebben, leest het autonoom zenuwstelsel dat als voorspelbaar en dus veilig. Dat wordt binnen de polyvagaaltheorie ook wel neuroceptie genoemd. Het meeste opmerken daarvan gaat onder het waakbewustzijn door, reflexmatig. De kring zorgt ervoor dat je elkaar kunt aankijken, je kunt contact maken en elkaars gezichten zien. Ook dat geeft signalen, en hopelijk dus veilige. Afgestemd raken op elkaar. Coherent bewegen en handelen geeft ons een gevoel van veiligheid. Puur fysiologisch gezien. Het geeft ons zenuwstelsel heel impliciet de boodschap dat we "erbij horen".

Ik vind het belangrijk om aan de groepen en tijdens de lessen te blijven benadrukken dat ieder zijn eigen bewegingen mag maken. Er zijn geen voorwaarden aan het type bewegingen om deel te zijn van de groep en er bij te horen. 

Het komt wel eens voor dat iemand een opmerking maakt over de beweging die een groepslid maakt. Ik maak daar korte metten mee, in mijn groepen is er ruimte voor individuele interpretatie van wat we als groep ons ten doel hebben gesteld. Dat doel is samen bewegen in een sfeer van veiligheid.

Precies dit is het punt waarop het steeds misgaat in onze huidige samenleving. Ik heb mij afgevraagd waarom dit gebeurt structureel en ook waarom mij dat zo sterk opvalt. Als er geen ruimte meer is voor het individuele uitdrukken van waarheden, als het belang van de groep voor gaat op het belang van het individu, dan gaat het mis. In alle oorlogen komt dit weer naar voren. In de covidperiode werd het zelfs bewust ingezet. Groepen tegen elkaar opgezet. Het collectivisme gevoed.

Ik ben me sterk bewust van dit balanceren op die grens van verbinding en synchronie versus groepsrigiditeit en conformiteitsdruk. Waar gaat verbinding over in rigiditeit en verdwijnt de ruimte voor synchrone co-regulatie: daar waar de eigen invulling van het individu niet meer toegestaan is.

Het vraagt dus om elasticiteit, dit spanningsveld tussen verbinding en autonomie. Ik vroeg aan AI wie ook weer die uitspraak deed dat deze balans tussen autonomie en verbinding de grootste uitdaging is voor de mens en de mensheid. Daarvan zei het dat er geen eenduidige beroemde bron is die dat zo zegt. Misschien was ik het zelf wel dan.

Bewustzijnshygiëne

Ik was druk in overleg met AI over passende tekst om mijn dierbaarste (maar soms voor mij nog moeilijk te verwoorden) kwaliteiten te kunnen pitchen in één of twee zinnen. Een kort pauze om even al het gezegde te laten doorsijpelen, kwam daar ineens het woord bewustzijnshygiëne voorbij. Wat een mooi woord om mee te nemen, schoot door me heen.

Plompverloren gooide ik het woord de conversatie in en AI kwam meteen met het hoe en waarom dit woord naadloos aansloot. Dat was me al duidelijk, maar dat talig maken kan AI beter dan ik, zo is gebleken. Het wist daar inderdaad wel raad mee.

Hygiëne, om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van mijn innerlijke ruimte geborgd blijft. Het is belangrijk gebleken. Afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het in kaart brengen van alles wat me geholpen heeft mijn bewustzijn te vergroten, te verbreden of te verdiepen gedurende mijn volwassenheid. Bij elkaar gebracht in een boekje op agendaformaat. Steekwoorden als referentiepunt om de aandacht mee te richten in het betreffende onderwerp. Denk aan systemisch werk, Akasha, werken met deelaspecten van jezelf, synchroniciteit en hoe dat toe te passen. En zo nog vanalles. 

Fractals

Toen ik voor de dans-minor mijn eindpresentatie met dans moest voorbereiden wist ik meteen wat ik met de dans zou gaan doen: ik zou de 5 ritmes gaan dansen. Dit is een energieke body-mind bewegingsvorm met 5 verschillende kwaliteiten van bewegen en dans. De muziek is op de ritmes aangepast en als vanzelf kunnen we tot verschillende manieren van zelfexpressie komen.

De volgorde van deze 5 ritmes is ooit bedacht door Gabriëlla Roth. Of tot haar gekomen. Dit laatste zeg ik expliciet omdat mij steeds meer duidelijk is geworden dat bepaalde schema's en indelingen over elkaar heen te leggen zijn, terwijl ze op het eerste oog in de verste verte niet op elkaar lijken.

Vóór mijn ontdekking van de 5 ritmes, waar ik meteen enorme fan van was toen ik deze voor het eerst danste, omdat ik er door in een verhaal terecht kwam, was ik al langer fan van de monomythe: de reis van de held. Door Joseph Campbell opgetekend in zijn boek de Held met de 1000 gezichten. Hij onderzocht vele legenden, mythen en sagen van over de hele wereld en ontdekte daarin een terugkerende volgorde van fasen.

Je raadt het wellicht al: deze volgorde is één op één te matchen met die van de 5 ritmes van Gabriëlla Roth. Eén van de docenten aan wie ik de 5ritmes aanbood tijdens een workshop wees aan hoe de volgorde ook matcht met onze jaren van opgroeien tot volwassenheid. Inderdaad. 

Hetzelfde fenomeen van modellen en indelingen herkennen doet zich al langer voor in mijn leven, en onlangs kwam het begrip de fractals weer voorbij. Mijn interesse brengt mij van filosofie naar kwantumfysica, van neurobiologie naar esoterie en terug naar het leven van alledag. Ik hou er van modellen, zienswijzen en methoden uit te proberen, altijd hongerig naar nieuwe info of nieuwe gezichtspunten. 

Het komt wel eens voor dat ik moet vaststellen dat iets niet nieuw is, maar het komt toenemend voor dat iets wel nieuw lijkt en me aanspreekt, maar dat later blijkt dat het model zelf niet nieuw is, maar alleen de uiterlijke verschijningsvorm ervan anders is dan wat ik al ken.

In fractaltermen is het dan anders van grootte of kleur. Niet iedereen zal meteen zien of vinden dat de reis van de mythische held en de 5ritmes hetzelfde zijn, maar in de kern doorlopen zowel de held als de danser dezelfde fasen met vergelijkbare kwaliteit van leven/bewegen. Deze kan ik vrij gemakkelijk uitleggen. Soms echter zie ik overeenkomsten die zich wat lastiger laten vertalen naar tekst.

Ik heb mij afgevraagd wat de meerwaarde is van dit zien en herkennen. En mijn fascinatie ervoor. Zoals ik opnieuw gefascineerd vaststel dat onze natuur doordrenkt is van herhaling van patronen, maar dan steeds kleiner of steeds groter - al naar gelang je punt van vertrek. Omdat ik deze fascinatie graag wil omzetten naar een bruikbare dienst voor anderen. 

Biddy

Vorig jaar zomer had een jonge zwerfkat haar nestje met drie kittens gestationeerd in de lege ruimte onder mijn houten huisje. Ik kwam er achter toen de kittens groot genoeg waren om zelf tevoorschijn te komen. Een week of 6/7 waren ze toen. Na wat heen een weer gezeur van mijn kant: wel of niet proberen groot te brengen, besloot ik moeder en haar kroost te laten ophalen door de dierenambulance. Ik had toen een week of 4 voor hen gezorgd, vooral voor moeder. De kleintjes waren toen al te weinig gewend aan mensenhanden en schoten weg als ik ze probeerde aan te raken.

Het duurde niet lang voor ik de gezelligheid van al dat gedoe begon te missen, en in mezelf de wens uitsprak om toch weer een kat voorbij te zien komen. Slechts enkele weken later meldde zich een andere kat, ook een moeder, zo zou al snel blijken.

Ik ben niet opgegroeid met huisdieren, behalve guppies op mijn eigen slaapkamer. Ik was de enige in het gezin die daar interesse in leek te hebben. Mijn ervaring met katten is gering, maar toch voelde ik al snel deze zwerfkat aan. Ze lijkt op mij. Ze spiegelde mij. Bijvoorbeeld in haar voorzichtigheid met mensen en haar trouwe terug komen toen ze eenmaal besloten had dat ik te vertrouwen was. Maar ook in haar neiging om te zwerven. Ze leek het prima te vinden om dagen weg te blijven, en dan trof ik haar zomaar ineens zittend op de veranda aan als ik thuis kwam. Al gauw herkende ze het geluid van mijn auto en kwam aanrennen als ik eraan kwam. We raakten aan elkaar gehecht en we voelden elkaar onrust aan. Dan ging ze al gauw weer bij de deur zitten en glipte naar buiten zo gauw ze kon.

We hielpen elkaar de winter door. Tot ze enkele dagen wegbleef en ik haar niet kon "voelen". Alsof ze helemaal weg was. Op de vierde dag stond ze weer voor de deur. Niks aan de hand.

Vanaf daar merkte ik soms dat ze zich wat anders gedroeg, in heel subtiele signalen, maar afgestemd als we op elkaar waren werd het me ineens duidelijk: ze was weer zwanger. Dat moest toen zijn gebeurd, in die dagen dat ze helemaal weg was. Opnieuw heen en weer gezeur aan mijn kant en het besluit de dierenambulance in te schakelen. Ik was niet in de gelegenheid om in deze situatie volledig voor haar te zorgen. Ik liet haar ophalen. Heb me schuldig gevoeld, haar gemist en wist ook dat ik het juiste besluit had genomen. Maar ze bleef maar door mijn hoofd spoken.

Als er iets om aandacht blijft vragen, dan is het handig gebleken om het die aandacht dan ook te geven. De kat had een boodschap voor mij, die me vandaag ineens duidelijk werd door het schrijven van Mandy. Ook ik kijk terug op goed herinneringen uit de tijd dat we van alles ontdekten over bewustzijn, gidsen, creatie en aanverwante onderwerpen. 

Vandaag kreeg ik een foto van haar en haar 4 kleintjes door gestuurd toen ik naar haar informeerde bij de dierenambulance. 

bias

Het verbaast mij nog altijd regelmatig hoe lang het duurt voordat nieuwe informatie door gedrongen zijn in onze modellen van wat normaal is en aanvaardbaar. Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de psychiatrie dachten we nog dat post traumatisch stresssyndroom (ptss) exclusief toe kon behoren aan mannen die vanuit de oorlog zwaar aangeslagen terugkeerden. Ik zeg nadrukkelijk aangeslagen, omdat er iets in de hersenen gebeurt en echt verandert bij het zien, ondergaan en moeten toebrengen van zoveel geweld. Bepaalde delen van de hersenen slaan aan en blijven dat ook. Niet bij iedereen en inmiddels is er steeds meer inzicht om de blijvende verandering te voorkomen. Maar ook die blijvende verandering in de hersenen kan weer herstellen, vanwege neuroplasticiteit. Aangeslagen, maar niet beschadigd dus.

Destijds was al wel bekend dat ptss veel vaker voorkomt dan algemeen aangenomen werd. Een enkele vooruitstrevende en open minded psychiater en neuropsycholoog kwam in de negentiger jaren al met het voorstel de diagnoses aan te passen. Wat niet van hem werd overgenomen. Inmiddels begint het eindelijk door te dringen binnen psychiatrische kringen dat trauma aan de basis ligt van veel symptomen die ondergebracht worden in aandoeningen zoals omschreven in de DSM. Wat mij betreft is die hele lijst bullshit, en idd nergens wetenschappelijk. Slechts een verzameling symptomen bij elkaar genomen en dat noemen we dan - vul zelf maar in - (ziek, gestoord, abnormaal, afwijkend, of iets anders nog). 

Ik moet nu denken aan een experiment wat ze eens deden binnen een psychiatrische afdeling met 8 nieuwe patiënten. Deze personen hadden geen enkele diagnose, waren gezond verklaard, maar kregen op papier een diagnose mee bij binnenkomst. Als test of ze eruit gepikt zouden worden als gezond of normaal. Alles wat ze deden werd toegeschreven aan hun ziektebeeld door het verplegend personeel. Maakte niet uit wat ze deden. De al zittende "patiënten" echter doorzagen het experiment en wisten precies welk gedrag wel of niet bij bepaalde "aandoeningen" pasten. Opmerkelijk, op zijn zachtst gezegd.

Het geeft te denken over bias, dat je altijd bewijzen zult vinden voor datgene waar je stellig van overtuigd bent en dan niet meer open staat voor andere mogelijkheden en verklaringen. Maar ook over hoe "ziek" de personen waren die er al onder behandeling waren. Hoe zij blijkbaar nog wel ruimte hadden voor andere verklaringen dat die ze voorgeschoteld kregen. Dat niet slikten voor zoete koek.

Een andere observatie waar een oud collega me eens op wees: psychiatrische aandoeningen komen nooit voor bij mensen met een verstandelijke beperking. Dat mes kan aan twee kanten snijden: interpreteren we de symptomen als een andere aandoening of komen de symptomen inderdaad niet in de bekende vorm voor? Of iets anders nog? 

Collega had toen de conclusie: vooral intelligente mensen krijgen psychiatrische aandoeningen. Zelf heb ik vastgesteld tijdens mijn werk met mensen met ernstige verstandelijke beperkingen, dat ook zij getraumatiseerd raken. Ook zij kunnen overvraagd raken door overweldigende ervaringen. Wellicht meer nog omdat ze afhankelijker zijn van anderen door hun handicap. Zij kunnen zich echter niet zo goed uitdrukken waardoor veel symptomen over het hoofd gezien worden. Of misschien willen we dat gewoonweg niet weten.

Anyways, ik dwaal af van waar ik eigenlijk over wilde schrijven. Dat ging over hoe hopeloos achterhaald veel van onze modellen zijn, waarmee we de wereld en de verschijningsvormen er in verklaren. Dat zal op een later moment zeker nog voorbij komen, schat ik zo.

dissociatie

Mijn ervaring met dissociatie is nogal ruim. Hoewel ik pas sinds een jaar of 5 weet dat het zo heet. In neurobiologische kringen zie ik steeds meer artikelen verschijnen waarin dissociëren genormaliseerd wordt. Gelukkig, en dat werd tijd. 

Iedereen kent wel het fenomeen van achter het stuur zitten en na een tijdje vaststellen dat je een stuk van de rit gemist hebt. Zo in gedachten verzonken dat je op de automatische piloot rijdt bijvoorbeeld en niet met volle aandacht bij de rit geweest. De rit niet bewust gemaakt, vooral omdat dat niet nodig was.

Onder meer het default mode netwerk in je hersenen slaat dan aan, samen met andere delen van de hersenen die bewegingen aansturen. Bij gebrek aan interessante prikkels om te verwerken kan dit gebeuren, of omdat je moe bent bijvoorbeeld. Een lichte en heel normale vorm van dissociëren. 

Naarmate we meer overvraagd worden, de hersenen veel nieuwe of moeilijke prikkels te verwerken krijgen, kan er ook dissociatie optreden, maar dan als beschermingsmechanisme. In meer of mindere mate. Het gewaarworden wordt dan als het ware uit de ervaring van het lichaam geduwd. Het autonoom zenuwstelsel neemt dit besluit als vanzelf als het systeem overvraagd wordt. Het gebeurt zonder dat we er bewust voor kiezen.

Ik kwam er op enig moment achter dat er sprake was van derealisatie, bijna structureel, als ik me onder mensen bevond. Vooral in grotere groepen en druktes. Denk aan markten of de kermis. Dan was het alsof alles achter glas plaatsvond, ik kon mijn arm uitsteken, maar dan nog zou ik de mensen niet aan kunnen raken, zo ervaarde ik dat dan. Waar ik met mijn gedachten was, kon verschillen, maar was doorgaans niet bij de situatie waar ik me letterlijk in bevond. Met mijn gewaarwording was ik totaal ergens anders dan de situatie waar mijn lichaam zich in bevond. Dat voelde ik niet meer. In één op één gesprekken had het meer de vorm van depersonalisatie, dan kon ik mezelf horen praten en me afvragen hoe het kwam dat ik dit zei. Alsof het lichaam zelf die keuzes genomen had.

Ons lichaam is ingenieus in elkaar gezet. Men zegt - geen idee of dit absoluut zo is - dat alleen mensen in staat zijn om te dissociëren. Alle andere zoogdieren hebben net als wij alle andere vormen van reageren op gevaar, behalve deze éne. Wel is duidelijk dat het default mode netwerk van onze hersenen bestaat uit drie grote samenwerkende clusters, waaronder delen van de prefrontale cortex en dieper gelegen delen van de hersenen. Deze clusters heb je nodig voor zelfreflectie, innerlijke dialoog, betekenisgeving, perspectief nemen en mentale tijdreizen.

Kortom: alles wat nodig is voor uitzoomen en vanuit meta een perspectief innemen. 

Verhalen van mensen die in overweldigende situaties melding maken van uit het lichaam gaan en andere perspectieven krijgen, zijn hiermee direct verklaard. Ikzelf kwam ook in ander perspectief terecht, inderdaad meer meta, maar daarmee was voor mij niet direct vanzelfsprekend dat ik tegelijk ook inzicht kreeg in wat de betekenis was van de overweldiging in deze situatie. Veelal ging ik gewoon naar andere plekken die "veiliger" voor me waren. Wat had het mij geholpen als ik bovenstaande eerder geweten had. Dan was ik er wellicht veel eerder toe gekomen om te overzien wat er nou eigenlijk precies gebeurde en hoeveel angst ik had opgebouwd in de loop van mijn leven. Maar dat geldt voor veel meer zaken, en dat is voer voor een ander blog.

Overigens is de materialistisch reductionistische benadering niet verklarend voor het bewustzijn zelf, in de zin van dat het bewustzijn voortkomt uit de hersenen. Dat paradigma is er nog wel, maar stort steeds verder in elkaar door alle opstapelend bewijs bij bijvoorbeeld nabij-de-dood-ervaringen (NDE's). Eerder is het andersom: het bewustzijn is er al en de hersenen zenden en ontvangen signalen vanuit alle kanten en verwerken die naar bruikbaarheid in het dagelijks leven. Ze zijn onze interface met het praktische leven van alledag.

Meesters

Eén van de eerste boeken die ik las over bewuste creatie was het reisverslag van Baird T. Spalding, vertaald naar het Nederlands met de titel: Meesters van het verre Oosten. Het bestaat uit 6 delen en gaat over een reis van een gezelschap naar Tibet en India, al waar ze onsterfelijke meesters ontmoeten en van hen leren over bewustzijn, bron zijn en bewuste creatie.

Er zijn mensen die er moeite mee hebben dat in dit boek niet expliciet duidelijk wordt of de expeditie werkelijk heeft plaats gevonden en dan roepen dat het "slechts" fictie is en daarmee "dus" niet waar. Voor mij worden er daarmee twee dingen door elkaar gehaald. Het raakt aan de vraag of de historische figuur Jezus van Nazareth werkelijk op aarde heeft rondgelopen en de wonderen verrichtte die in de bijbel vermeld staan. Moeilijk om vanaf deze plek te achterhalen, want we stonden er niet naast en kunnen het dus niet zeker weten. Maar kan dat wat deze mens in het verhaal allemaal presteerde daarmee dan dus onmogelijk werkelijkheid worden of zijn? Dat is de vraag. Naast de vraag of er nog meer manieren zijn om iets "waar" te laten zijn.

In het boek zijn de meesters in staat om allerlei natuurkundige wetmatigheden te omzeilen. Collectieve overtuigingen en ingebouwde regels voor hoe het leven in deze realiteit werkt. Met ingebouwd bedoel ik bijvoorbeeld de gang van zaken in ons lichaam. Zwaartekracht en hoe dat invloed op ons heeft. Hoe de cellen in ons lichaam samenwerken. Noem maar op. In de bijbel staan voorbeelden van Jezus die loopt over water. Kan dit mogelijk zijn? Er zijn heden ten dagen mensen die geen voedsel meer tot zich nemen en goed blijven functioneren. Zij leven van prana. Kan dit mogelijk zijn?

Ik denk van wel. We kunnen ons afvragen of we eigenlijk wel überhaupt kunnen weten hoe absoluut iets werkt, we stellen vast hoe iets werkt op basis van wat we tegen komen als we het onderzoeken. Daarmee is dan niet bewezen of het niet op andere manier ook zou kunnen werken. Of we mogelijk iets kunnen initiëren zonder dat we ons bezig houden met al het collectieve wat we met de paplepel hebben binnen gekregen.

Toen ik in aanraking kwam met de inzichten over het relatieve karakter van onze werkelijkheid en dat echt had kunnen aanvaarden, kwam als vanzelf de vraag op in hoeverre ik mee wilde doen met het collectief. En wat er voor nodig zou zijn om bijvoorbeeld zaken als natuurkundige wetmatigheden te omzeilen. Om te kunnen lopen over water. Of instant manifestatie te realiseren. Me daar bewust mee bezig houden heeft niet mijn voorkeur. Het zal ongetwijfeld een beperkende overtuiging zijn, maar ik heb de indruk dat ik daarvoor teveel collectief aanvaardde - en daarmee ook als vanzelf in mijn lichaam ingebouwd bijvoorbeeld - zaken zou moeten veranderen. In plaats daarvan wil ik wel graag alles weten over wat die wetmatigheden dan zouden zijn volgens de nieuwste wetenschappelijke inzichten en hoe ik daarmee in harmonie kan leven en bewegen.

Toch blijft het me bezig houden, en komt er als vanzelf weer een jubelgevoel op als ik dat boek weer eens tevoorschijn haal en me voorstel hoe het kan zijn als we wat stappen verder gezet hebben in onze evolutie.

Jeuk

Waar ik allergisch voor ben als het gaat om statements in spirituele kringen, is de volgende opmerking bij de vraag waarom er iets naars gebeurt in je leven: dat is omdat je iets te leren hebt! Ook als je deze zelfde narigheid keer op keer opnieuw op je bordje krijgt. En je je het hoofd breekt over wat je fout doet of nog niet onder de knie hebt. Poeh, poeh, nog steeds niets geleerd dus!

Ik heb de ervaring dat dit soort opmerkingen ergens wel een kern in zich dragen, maar de manier waarop je er te pas en te onpas mee om de oren geslagen wordt, maakt dat ik jeuk krijg tot in mijn knieholtes. Want uitweiden over hoe dat leren dan vervolgens zou moeten, ho maar. Dat weet dan vervolgens niemand, dat moet je zelf uitzoeken. Of erger nog: de ander weet precies wat je moet doen, en reken maar niet op steun als je daar vervolgens van afwijkt. Dan val je ineens uit de gratie en buiten de groep.

Het is dus niet per se de opmerking an sich die me stoort, maar de achter liggende gedachte en intentie van waaruit dit gezegd wordt. Het wijzende vingertje. En wie bepaalt er eigenlijk wat je moet leren? Waarom is er dan geen betere gebruiksaanwijzing gegeven bij deze leerschool? Leerstof, theorie, bekwame docenten? Waarom moeten we dit allemaal helemaal zelf uitzoeken? Da's nogal een hard wereldbeeld.

Laat me even neurobiologie erbij halen. Als we dingen meemaken die ons zenuwstelsel aanjagen omdat er sprake is van angst of stress, dan reageert ons lichaam voor een groot deel als vanzelf. Het lichaam is gericht op zelfbehoud en we zijn nog steeds ingericht op een leven in de wildernis. Onze autonome responsen gaan voor een groot deel onder het waakbewustzijn door. We registreren ze wel, maar pas als ons lichaam al heeft gereageerd. Zo merken we bijvoorbeeld een verhoogde hartslag op, of het angstzweet, of versnelde ademhaling. De respons is dan al ingezet door het zenuwstelsel.

De neocortex wil vervolgens van alles wat we meemaken, inclusief onze autonome respons daarop, iets van al dat gedoe maken. It must make sense als het ware. En dus maken we verhaaltjes over waarom dit en waarom dat. In een wereld waarin soms dingen gebeuren die we niet meteen zo snel begrijpen. Zeker niet als we nog kind zijn, en de volwassenen om ons heen er prut van maken.

Anderzijds volgde ik ooit een training in bewustwording, waarin mij voor het eerst het idee aangereikt werd dat we allemaal bron zijn. Oftewel: we creëren onze eigen realiteit. Vragen die vervolgens opkwamen over dingen die je als klein kind overkomen, werden onbeantwoord gelaten. Dat was meer iets om voor jezelf een antwoord op te vinden. Gelukkig, vond ik toen, want als er iets soortgelijks voorbij zou zijn gevlogen als de opmerkingen hierboven, was ik vast in huilen uitgebarsten. Sterker nog: ik kreeg eens heel onverwachts een heftige paniekaanval toen ik in wanhoop iets deelde met een familielid en ik terug kreeg dat ik er nog iets van moest leren. Ze moest eens weten hoe streng ik altijd voor mezelf was geweest.

Via een omweg kwam ik een tijd terug uit bij radicale zelfcompassie. En ja, je voelt 'm misschien al: dat had ik te leren....compassie hebben met mezelf en aanwezig blijven bij wat zich aandiende. Daarvoor moest ik ook nog eerst leren mezelf te reguleren. Mijn zenuwstelsel enigszins in balans brengen. Mijn verhaal onder ogen komen. Waarna er zich als vanzelf steeds meer nieuwe mogelijkheden lieten zien. Dus ja, van alles te leren en ja, de wereld reflecteert als vanzelf wat mij door mijn eigen filter heen kan bereiken. 

Maar hoe onvriendelijk en weinig compassievol als iemand zich in wanhoop naar je keert voor steun en je niet eens aanwezig kan blijven bij de emoties die de ander allemaal te verwerken krijgt. Het is een moeilijke voor veel mensen, zo is me duidelijk geworden door de tijd heen.  

eenzaamheid

Eenzaamheid heeft in mijn leven best een hele tijd een negatieve lading gehad. Begonnen als een gevoel wat me voornamelijk overviel als ik me onder mensen bevond. Aan een familielid, die dat niet begreep, heb ik dat eens uitgelegd als: je in dezelfde ruimte bevinden als andere mensen is niet hetzelfde als een gevoel van samen ervaren. Laat staan een fijn samen. Daarvoor is betrokkenheid nodig. Elkaar willen kennen. Het werd een mantra: het realiseren van een fijn samen.

Mijn uitleg landde destijds als zaadjes op kale grond. Nogal vruchteloos, die pogingen. Mijn oplossing bestond er in me steeds verder terug te trekken uit die interacties. Maar mijn alleen zijn gaf geen antwoord op mijn behoefte aan verbinding.

Gedurende die terugtrekkende beweging ging ik nachtdiensten draaien en van lieverlee ook steeds meer 's nachts leven. De nacht is geruststellend als geluiden en andere invloeden van anderen je ontregelen. Op den duur kon ik geen geluid meer verdragen, alles maakte me angstig. Totaal ontregeld zocht ik een stille plek om te wonen en ging me verdiepen in herstel van dit alles. Mijn terugkeer naar de wereld der levenden. 

Ik heb inmiddels met mezelf de afspraak dat ik anderen graag wil ontmoeten, op neutrale of openbare grond. Het is me door de tijden heen duidelijk geworden dat er veel informatie op me af komt in het contact met de ander. Het domein van een ander betreden is als me bijna als vanzelf schikken naar de geschreven en ongeschreven regels die in dat domein gelden. Regels al dan niet opgesteld door die ander. 

Om deze reden ben ik ook gestopt met het werken in loondienst. Wat je in organisaties al niet aan regeltjes en gedragscodes tegenkomt! Ooit dacht ik dat ik gedoemd was om me op één of andere manier toch te schikken, en dan kwam in wanhoop de vraag op waarom ik in hemelsnaam dan toch zo in elkaar stak. Dat ligt in het verleden.

Neutrale of openbare gronden lenen zich heel goed voor delen in gelijkwaardigheid, heb ik gemerkt. Niet alleen in real life, maar ook in de virtuele wereld. En hier op substack voelt het wel goed.

deel 2

Er is in de interactie met Mandy soms iets bijzonders aan de hand. Als zij naar mij schrijft over wat haar bezig houdt en mijn aandacht blijft ergens hangen, of er 'licht iets op' in het verhaal, dan reageer ik graag associatief. Dus niet per se inhoudelijk precies op wat ze aangeeft, maar ik vertel waar het me aan doet denken of waar een link ligt naar mijn eigen stuff. Als dat gebeurt komt er doorgaans een flow op gang die leidt naar iets interessants. 

Ook ik heb de wens om mijn perceptie tot in de diepte en breedte te delen met anderen. Lange tijd was ik er stellig van overtuigd dat dit een authentieke wens was, later begon dat te wankelen en verschoof het door het inzicht dat één en ander een gevolg leek te zijn van onvervulde behoeften vanuit het verleden. Inmiddels ben ik uitgekomen bij de conclusie dat mijn authentieke wensen toch op één of andere manier gelinkt zijn aan mijn geschiedenis. Een verhaal van de kip en het ei en wat was er eerder? Of is daar überhaupt wel sprake van, eerder en later? Maar daarover later nog.

Hoe dan ook denk ik dat het associëren of kunnen linken van Mandy's teksten aan mijn eigen stuff een mogelijk antwoord biedt op het gegeven dat ik haar perceptie niet heb of zelfs maar zou kunnen innemen. Wat mij betreft hoeft dat ook niet, net zoals het niet per se nodig is dat zij of iemand anders mijn gezichtspunt volledig inneemt. Waar het om gaat is de waarde van het delen en hoe dat momenten van groei faciliteert. Als je daar in kan blijven en je kan laten inspireren, kunnen er mooie dingen ontstaan. Wat dan ook wel weer linkt aan Mandy's verwijzing naar het ontsluiten van nieuwe manieren om jezelf te zijn.

Zo zijn we rond. Ik hou daarvan, ronde verhalen. Wat me vervolgens nog even bij de kip en het ei brengt, en de vraag over wat er eerder was. Er zijn tijden geweest dat ik me de haren uit het hoofd kon trekken over de vraag of wat ik voorzag iets was wat stond te gebeuren, of dat iets gebeurde omdat ik het voorzien had. Lag het al vast, of had ik het gemanifesteerd? 

In mijn beginjaren van bewuste ontwikkeling zei ik dan heel intuïtief: voorspellingen zijn alleen dan nuttig als je kunt kiezen of je het er mee eens bent. Dat ging meer over dat ik vond dat het zo moest werken, want logisch en anders zouden we in een wel heel akelige realiteit terecht zijn gekomen waarin je duistere toekomsten kunt zien waar dan niks aan te doen valt, oftewel overgeleverd zijn aan een grillig lot - dan dat ik het helemaal doorvoelde als waarheid. Later volgden er inzichten rondom factoren als tijd en punt van waarnemen die van invloed zijn op wat je als eerder of later ervaart. Waardoor de vraag niet meer een of-of was, maar allebei waar. 

Wat ik leuk vind is hoe dit boek nu vorm krijgt. Ik associeer aan de hand van Mandy's schrijven. Geen idee waar het naar toe gaat als ik ga schrijven, ook niet waar het boek precies over zou moeten gaan, maar ik wil er van uit gaan dat deze manier goed is omdat ze passend voelt en zal leiden tot iets interessants. Zoals gebruikelijk. Ergens in de verte heb ik een vaag beeld en gevoel van waar ik persoonlijk naar toe aan het bewegen ben en zolang het passend voelt waar ik mee bezig ben is dat voldoende voor mij. Zo laat ik me verrassen.